Notka od autora- Wracałam przez górę gdy wpadłam do pod ziemia. Nie spodziewając sie co mnie czeka, spotkanie 2 braci to pikuś przy następnych wydarzeniach... Rozdziały 18+ będą oznaczone 🍷. 

Autor: Kirishe San

SPIS TREŚCI
    A że Pan Bóg ją stworzył, a szatan opętał, (obecnie czytane)

Jest więc odtąd na wieki i grzeszna i święta

 Zdradliwa i wierna
....

Alice exe.
 Wracałam z  miasta skrótem przez górę Ebbot, jednak potem przekonałam się ,że to był zły pomysł.. W lasku znajdowała się dziura, którą chciałam ominąć,ale potknęłam się o kamień  i wleciałam do środka. Nie mogłam uwierzyć ,że to przeżyłam. Wylądowałam na polanie przed żółtym kwiatem.
-Witaj jestem Flowey kwiatuszek!
 Flowey exe.
 Kolejny raz ta idiotka wpadła przez barierę....Zaraz to nie ona! Inny kolor oczu i włosów. Do tego sukienka letnia w kolorze różu i fioletowe pantofle. Włosy miała spięte w luźny kucyk. Czerwona szminka, okulary koloru bordo i tusz do rzęs. Wpadła do podziemia dorosła idiotka... No nic gram dalej szopkę.
-Słuchaj wyjaśnię ci co to jest LV, to love.  A to twoja dusza!-Wyciągnąłem ją z jej piersi.-Złap jak najwięcej love! Zaraz co ty! Zaczekaj!-Na moich oczach dziewczyna poszła w stronę Snowide.
 Alice exe.
 Co za debil wyciągną moją  dusze. Szłam rozmyślając. Im dalej szłam tym robiło się zimniej, w końcu pojawił się śnieg. No super buty mi przemokną. Pomyślałam brnąc w tą białą breję. W końcu dostrzegłam dwie osoby których ludźmi nazwać nie mogłam. Jednego kurdupla i wyrostka.
 Sans exe.
-Pap to nie Frisk spójrz!-Wskazałem na dziewczynę idącą w naszą stronę.
-FAKTYCZNIE SANS! TO KTOŚ INNY.-Paps nie mógł tego pojąć.
-Hej, gdzie ja jestem!-Krzyknęła kobieta, głos ani trochę nie przypominał głosu Frisk.-Zamarzam! -Dygotała z zimna, przypominała Frisk kiedy pierwszy raz ją spotkałem.
-CZŁOWIEK!-Pap pokazał na nią.
-Jesteś w Snowid!-Krzyknąłem do blondynki, dziewczyna podeszła do nas dopiero wtedy spostrzegłem , że ma dwu kolorowe oczy.
 Alice exe.
 Po długiej zimnej drodze, zaczęłam czuć ciepło. O nie hipotermia! Krzyknęłam w myślach. Obraz zaczynał mi się rozmazywać przed oczami. Upadłam i dalej nic nie pamiętam. Myślałam, że już po mnie.
 Sans exe.
 Dziewczyna upadła jej dusza była w powietrzu z każdą chwilą jej HP sie zmniejszało. Włożyłem ją z powrotem .
-Ej ty! Halo!-Potrząsnąłem nią nie odpowiadała.-Paps zanieśmy ją do Aphys!-Rozkazałem, Pap wziął tę dziewczynę na ręce i teleportowaliśmy się pod drzwi.
 Alphys exe.
 Oglądałam Anime gdy ktoś uderzył w drzwi, podeszłam do nich. Kiedy otworzyłam zastałam tam zmartwionych braci. Papayrus miał człowieka na rękach.
-Co się stało?-Spytałam
-Aphy pomocy!jej statystyki wynoszą już pewnie 0,5 HP pomóż! Chyba przemarzła! Nie wiem!- Nigdy nie widziałam Sansa w takim stanie, wpuściłam ich a gościa położyliśmy na kanapie.
 Alice exe.
 Poczułam, że leże na czymś podobnym do kanapy, zaczęłam otwierać oczy. Nade mną stała dinozaurzyca? Chyba tak...
-Sans czł-człowiek się zbudził...-Szepnęła, niski szkielet podbiegł do mnie i spojrzał mi w oczy.
-Dziecino w kiecce się po dworze nie biega.-Zaśmiał się.
-Chociaż żyje..-Burknęłam pod nosem.-Ale na dworze zimno jak cholera.-Pomasowałam w geście rozgrzania sie ramiona.
-Przyzwyczaj sie..-Burknął-To snowid przez całe dnie tu sypie..-Uśmiechnął się szyderczo.
-Snowid?-Spytałam przekręcając głowę jak mały szczeniaczek.- Achaaa... Czyli to tu wpadłam z tej dziury..
-Bariery dziecino...bariery..-Trzepnął face palma, popatrzył potem na mnie wzrokiem takim jakbym była już kiedyś gdzieś z nim.-Alice?-Co do kurwy?! Skąd...ale!
-Ską-kąd to wiesz?-Bałam sie odpowiedzi, nie znałam tej twarzy..Ale przypominał mi Jeff'a the Killera, wieczny uśmiech...
-ROBI SIĘ TU CIEMNO.-Krzyknął wyższy.
-To wymień żarówkę i problem z głowy.-Zażartowałam nie mogąc sie powstrzymać.
Sans exe.
 Dobra suchar był niezły nawet w takiej sytuacji.. Powstrzymywałem się od rechotu. Żarówkę..niezłe.  Ale skąd ją znam? Nie wiem... Ta dwukolorowa dusza coś mi przypomina, ale nie wiem co... Hm..
 Alice exe.
-Skąd mnie znasz ja cię nie pamiętam..-Szkielet wzruszył ramionami.-Poczekaj...Sans?-Kurdupel otworzył szerzej "oczy" jeśli mogłam tak to nazwać.
-Tak.. A ty Alice?-Skinęłam głową. Łoł robi się coraz ciekawiej...- Dobra ta sytuacja jest pojebana...-Usiadł koło mnie, wpatrując się w moje oczy.
-Tak wiem mam dwukolorowe ale to nie żadne dzieło sztuki!-Wkurwił mnie ma za swoje. Odwrócił wzrok, wstał i podał mi rękę.-Co ty chcesz?
-No chodź, zobaczysz...-Nie ufałam mu, ale czułam, że powinnam. Podałam mu rękę i poczułam jak ktoś potrząsną mną i byłam..u nich w domu? Nie wiem..
-Gdzie jestem?-Sans pomógł mi dojść na kanapę, ponieważ gdy próbowałam sama, potykałam się o własne nogi.
-U mnie i Papsa w domu.-Powiedział siadając koło mnie. Zmarszczyłam brwi.
-Chce z powrotem..do mojego domu...-Westchnęłam, Sans wrócił na mnie wzrokiem.
 Sans exe.
 Cholera jak jej powiedzieć, że nie może? Wymyślałem dobry plan i mam!
-Alice nie możesz bariera się zamknęła zostaniesz tu na zawsze..przykro mi....-Opuściła wzrok, udało mi się to wyjaśnić uff..
 Zacząłem żałować gdy po jej policzkach pociekły łzy.
 Alice exe.
 Byłam zmęczona, bracia poszli do swoich pokoi a ja leżałam na kanapie. Kopnęłam gdzieś pantofle i ułożyłam się wygodnie na kanapie by po chwili odpłynąć do krainy Morfeusza.

Jeżeli spodziewałaś się opowiadania z rodzaju „Ty x Postać”, to się grubo przeliczyłaś. Muszę cię rozczarować, ale jedyne shipy, jakie będą tu występować, to te, które „Ty” lubisz i masz zamiar pomóc w ich realizacji (spodziewajcie się EddMatt i TomTord).

Spis treści:

Patelnia najlepszym przyjacielem kobiety

Uwaga, waza leci!
Nie taka przeszłość straszna, jak ją pokazują
Tylko przyjaciele?  (obecnie czytany)
 Bethany
 Zemsta jest słodka 
 Wesołe miasteczko

- Ał! – krzyknął, odwracając się w twoją stronę i patrząc na ciebie oskarżycielsko.
- No w końcu ktoś wrócił na Ziemię! Od dobrych 5 minut próbowałam przykuć twoją uwagę – powiedziałaś, a na twoje słowa chłopak zarumienił się i spuścił głowę w dół, unikając kontaktu wzrokowego z tobą.
- N – no bo ja… Z – znaczy… - zaczął się tłumaczyć, zawstydzony.
- Ale jak widać ktoś inny miał całą twoją uwagę – powiedziałaś niezbyt głośno, jednak Edd i tak najszybciej jak potrafił zakrył twoje usta dłonią z paniką w oczach i intensywniejszym rumieńcem na policzkach. Ty tylko spojrzałaś w stronę Matta, później skierowałaś swój wzrok z powrotem na Edda i zamachałaś brwiami w stylu „Jeśli wiesz, co mam na myśli”. Nie wiedziałaś, czy to możliwe, ale wprawiłaś go w jeszcze większe zakłopotanie, jednak zabrał rękę z twoich ust i zasłaniał teraz obiema dłońmi swoją twarz. Ty jedynie położyłaś rękę na jego ramieniu i uśmiechnęłaś się ciepło.
- Pogadamy później. Teraz mamy film do obejrzenia – powiedziałaś i znów wygodnie rozsiadłaś się w fotelu. Edd spojrzał na ciebie spomiędzy palców, po czym powoli odsłonił twarz, opuszczając ręce. Po krótkiej chwili Matt wrócił z dwoma miskami popcornu, mniejszą dając tobie, a większa biorąc dla siebie i Edda.
- Coś mnie może ominęło? – spytał rudowłosy. Edd spojrzał na ciebie z niemą prośbą, którą zauważyłaś i postanowiłaś uszanować.
- Nie, nic specjalnego – wepchnęłaś garstkę popcornu do buzi. Edd w tym czasie wstał z kanapy i przyklęknął przy telewizorze, wyciągając kilka pudełek z filmami.
- Więc tak, mamy do wybrania… - zaczął przeglądając tytuły napisane na pudełkach – „Kraina Lodu”, „Dzisiaj 13, Jutro 30” , „Lucy”…
- „Lucy”! – krzyknęłaś natychmiast, nadal mając pełno popcornu w ustach. Matt i Edd spojrzeli się tylko na ciebie zaciekawieni, na co odparłaś – No co? Film jest naprawdę świetny, a dawno go nie oglądałam.
- Okay, mi pasuje – odpowiedział Matt, Edd skierował wzrok na niego, po czym tylko wzruszył ramionami. Włożył płytę z filmem w wyznaczone miejsce i wrócił na kanapę. Po krótkiej chwili film zaczął się.
- Edd? – spytałaś nie odrywając wzroku od ekranu.
- Tak? – szatyn zadał pytanie, także patrząc cały czas na ekran telewizora.
- Dlaczego, pomimo tego całego rozwoju technologicznego i w ogóle, my nadal używamy filmów na płytach DVD? – tym razem już patrzyłaś na niego.
- Bo gdybyśmy mieli wybierać film z tysięcy różnych, to zajęłoby to nam całe południe i jeszcze wieczór – odpowiedział, biorąc trochę popcornu z miski. Pomyślałaś, że teoretycznie jest to dość logiczne, więc tylko machnęłaś głową ze zrozumieniem i powróciłaś do oglądania filmu.
    Po jakiejś półtorej godziny seans się zakończył. Film nadal był dla ciebie świetny, jednak podczas seansu zdarzyło się kilka sytuacji, które odciągnęły twoją uwagę od ekranu – Matt, kładący rękę na oparciu kanapy w miejscu, w którym siedział Edd, oraz to, że ich ręce spotkały się kilka razy, kiedy usiłowali wziąć trochę popcornu z miski.     W obu tych przypadkach jedno z nich kończyło z zaczerwienionymi policzkami. Wracając – gdy tylko film się skończył, Edd pożegnał was i próbował uciec do swojego pokoju jak najszybciej, jednak ty go wyprzedziłaś, przypominając, że przecież mieliście porozmawiać. Właśnie dlatego w tej chwili domknęłaś drzwi od pokoju brązowookiego i stanęłaś oparta o nie, gdy na twoich ustach błąkał się głupi uśmieszek.
- Edd się zabujał, Edd się zabujał, Edd się zabujał! – zaczęłaś podśpiewywać, tańcząc, podskakując i wykonując inne ruchy. Edd złapał cię jak najszybciej za nadgarstki, powstrzymując od dalszych pląsów i przyłożył palec do ust na znak tego, żebyś była cicho. Natychmiast przerwałaś swój wywód i tylko zaśmiałaś się na widok intensywnie czerwonej barwy pokrywającej policzki szatyna.
- Już dobrze, dobrze, będę cicho – powiedziałaś, uśmiechając się.
- Dziękuję – odpowiedział Edd, siadając na swoim łóżku. Nie czekając na jego pozwolenie, dosiadłaś się do niego i patrzyłaś na niego. Chłopak zaczął bawić się nerwowo rękawami od swojej zielonej bluzy.
- Więc… Matt, prawda? – spytałaś zaciekawiona, jednak spodziewałaś się, jaka będzie odpowiedź.
- Tak, Matt… - odpowiedział po dłuższej chwili milczenia, przełykając gulę w swoich gardle.
- Szkoda, że pewnie nic z tego nie wyjdzie… - dodał po krótkiej chwili zawiedzionym tonem, z nutą smutku i goryczy w głosie. Automatycznie zrobiło ci się go żal, więc objęłaś go ramieniem, zaś drugą ręką uspokajając posuwałaś z górę i w dół po jego ramieniu.
- Edd, jak możesz tak myśleć? – powiedziałaś, a ton twojego głosu znów przestawiał się na „matczyny” i „troskliwy”.
- Ale taka jest prawda. Ja jestem niski i gruby, a on? Chodzący ideał… - powiedział zasmuconym tonem, opierając brodę na dłoni.
- Nie jesteś gruby, tylko puszysty. Ewentualnie masz grube kości – rzuciłaś żartem, którym spowodowałaś, że chłopak się zaśmiał, więc wiedziałaś, że jesteś na dobrym tropie do poprawienia mu humoru.
- Poza tym – Edd, jesteś naprawdę wspaniałym człowiekiem i chłopakiem, o jakim może marzyć każda kobieta i każdy mężczyzna. Jesteś miły, uroczy, wielkoduszny i zabawny – Edd spojrzał na ciebie wielkimi oczami, jakbyś nie mówiła o nim, tylko o jakiejś innej, nieznanej mu osobie.
- Jestem pewna, że gdybyś porozmawiał na ten temat z Mattem i wyznał mu swoje prawdziwe uczucia, moglibyście być razem – powiedziałaś i uśmiechnęłaś się ciepło, widziałaś jednak, że chłopaka nadal coś trapiło.
- A co jeżeli on nie czuje tego samego do mnie? Gdybym się go o to spytał, to nasza przyjaźń nie byłaby już taka sama, jak wcześniej… - odpowiedział przygnębiony
- A jeżeli mu tego nie powiesz, to będziesz żył ze świadomością, że mogło być inaczej. Że może jednak bylibyście razem – odpowiedziałaś. Znów skierował na ciebie swój wzrok, ty jednak tylko wzięłaś go w swoje objęcia i po chwili wypuściłaś. Wstałaś z łóżka i podeszłaś do drzwi, otwierając je. Już chciałaś wyjść, jednak odwróciłaś się na moment w stronę Edda.
- Naprawdę świetnie potrafisz rysować ludzi Edd, ale pamiętaj, że Matt ma trochę większe oczy – powiedziałaś, pamiętając poranną sytuację ze szkicownikiem. Tak, widziałaś, co on rysował, bo nie byłaś ślepa.
Wyszłaś więc z pokoju, zamykając drzwi. Następnym przystankiem był pokój Matta. Poszłaś w stronę ciemnych, dębowych drzwi i delikatnie je uchyliłaś, wkładając głowę przez powstały otwór.
- Hej, Matt – powiedziałaś, odnajdując wzrokiem rudę czuprynę chłopaka. – Mogę wejść i pogadać?
    Matt odwrócił się w twoją stronę, odrywając swoją uwagę od lustra i patrząc na ciebie z delikatnym uśmiechem.
- Jasne, wchodź – powiedział i machnął w twoją stronę ręką na zachętę, żebyś weszła. Wkroczyłaś do pokoju zamykając za sobą drzwi. Otoczyły cię ściany obwieszone wieloma lustrami i ramkami ze zdjęciami. Dominowały te, które ukazywały tylko Matta, jednak było też sporo tych z Mattem i Eddem, kilka z Mattem i Tomem, Tordem, lub z tobą, i z cztery zdjęcia was wszystkich. Usiadłaś na łóżku Matta, zakładając nogę na nogę i opierając się rękoma za plecami. Matt stał naprzeciwko i wpatrywał się w ciebie swoimi dużymi oczami w kolorze lapisu.
- Chciałam pogadać o tobie… - zaczęłaś.
- Zamieniam się w słuch – przerwał ci Matt, zachwycony. Wiedziałaś, że masz teraz jego uwagę, bo powiedziałaś, że chcesz pomówić o jego osobie, a Matt zawsze był chętny do tego, żeby ktoś wychwalał, doceniał i mówił tylko o nim.
- …a właściwie o twoich relacjach – dokończyłaś, a jego entuzjazm trochę zmalał. Jednak tylko odrobinę, bo nadal rozmowa będzie poświęcana głównie jemu.
- Jakie masz relacje z innymi, Matt? – zadałaś pytanie, nim rudowłosy miał okazję coś powiedzieć.
- Cóż, Torda lubię, chociaż nadal pamiętam ten jeden raz, kiedy mnie uderzył, ty i Tom jesteście moimi przyjaciółmi, a Edd… – zrobił krótką przerwę, po czym na jego policzkach pojawił się prawie niezauważalny rumieniec i delikatny śmiech na twarzy. Zauważyłaś obie te rzeczy i w duchu podskoczyłaś do góry z radości. Jeżeli to oznaczało to, o czym myślałaś, to na pewno uszczęśliwi to pewną osobę.
- Edd jest moim najlepszym przyjacielem, którego nie wymieniłbym za żadne skarby - powiedział Matt radosnym tonem, po chwili namysłu jednak dodał - No chyba, że ta rzecz mogłaby uczynić mnie jeszcze przystojniejszym, niż jestem, ale oboje wiemy, że to już nie możliwe - jakby na podkreślenie słów podniósł wcześniej położone lusterko i zaczął się w nim przeglądać, szczerząc zęby w uśmiechu.
- A masz może kogoś, kogo darzysz jakimś wyjątkowym uczuciem, na przykład miłością? - spytałaś, przyjmując rolę psychologa, podczas gdy Matt spojrzał się na ciebie pytająco.
- Nie to, że pcham się na to miejsce, po prostu jestem ciekawa - dodałaś szybko. Policzki rudowłosego pokryły się rumieńcem, a on sam zmienił miejsce, siadając obok ciebie. Wyglądał na poddenerwowanego, jednak widać było, że coś mu leży na duszy i chciałby się z kimś tym podzielić.
- Obiecujesz, że nikomu tego nie powiesz? - spytał, patrząc ci w oczy.
- Obiecuję. Twój sekret będzie u mnie bezpieczny - powiedziałaś zgodnie z prawdą. Nawet jeżeli chciałabyś, by ta dwójka się zeszła, to byłaś pewna, że lepiej będzie, jeżeli stanie się to naturalnie, a nie z twoją pomocą.
- Edd - rzucił krótko Matt, chowając twarz w dłonie. Szczerze mówiąc - odpowiedź wcale cię nie zdziwiła. Położyłaś rękę na jego ramieniu i poruszałaś uspokajająco przez jakiś czas.
- Powinieneś z nim o tym pomówić, Mattie - rzadko używałaś ich zdrobnień, jednak teraz czułaś dziwną potrzebę, żeby to zrobić. Rudowłosy jednak zignorował przezwisko i tylko odjął dłonie od twarzy, opierając je na łóżku po swoich bokach.
- Nie jestem pewien, czy to dobry pomysł... Co jeżeli Edd nie lubi mnie tak, jak ja jego? - spytał z wzrokiem utkwionym w podłogę.
- Czy ty wątpisz w siebie? Osoba z najwyższą samooceną, jaką kiedykolwiek znałam, wątpi w siebie? - próbowałaś zażartować, jednak rudzielec nadal zachowywał powagę.
- Tu nie chodzi o to, że nie wierzę w siebie, tylko... - zrobił krótką przerwę, biorąc kilka krótkich oddechów, zanim zaczął znów mówić - Tylko nie chcę czegoś zepsuć. Na prawdę zależy mi na Eddzie i nawet, jeżeli nie wyszłoby nam, nie chciałbym stracić go. Jest mi na prawdę bliski i nie chciałbym, żeby pomiędzy nami coś się zniszczyło.
Nie wiedziałaś, co powiedzieć. Matt, którego znasz, nie mówił takich rzeczy. Nie byłaś przyzwyczajona do takich głębokich słów wychodzących z ust niebieskookiego. Przeważnie albo zachwycał się sobą, albo zachowywał się beztrosko i infantylnie, a teraz? Mówił z sensem i powagą, której często ci u niego brakowało.
- Wow, Matt... Jesteś inteligentniejszy niż myślałam... – powiedziałaś po chwili przetwarzania słów chłopaka.
- Dzięki! - powiedział, pałając dumą i z uśmiechem wymalowanym na twarzy, jednak gdy po chwili doszedł do niego prawdziwy sens słów, uśmiech zniknął zastąpiony delikatnie urażonym wyraz twarzy. - Hej!
    Perliście zachichotałaś i poklepałaś Matta po ramieniu. Dowiedziałaś się już wszystkiego, co chciałaś wiedzieć i czułaś się usatysfakcjonowana. Spojrzałaś na zegarek stojący na półce chłopaka i zobaczyłaś na nim godzinę 19:46. Wstałaś, pożegnałaś się z Mattem, mając uśmiech na twarzy i wyszłaś z jego pokoju. Natychmiast skierowałaś się na parter domu tylko po to, żeby zobaczyć, że nikogo tam nie ma. Dobra, rozumiałaś, że Edd i Matt mogli siedzieć u siebie, żeby przemyśleć kilka spraw, ale Tom i Tord już dawno powinni wyleźć ze swoich pokoi, przynajmniej po jedzenie. „No nic” pomyślałaś i wzruszyłaś ramionami. Poszłaś do kuchni i włączyłaś radio stojące na wysepce kuchennej. Przywitały cię dźwięki klasyka takiego jak „Highway to Hell”. Zaczęłaś się trochę wygłupiać grając na niewidzialnej gitarze i tanecznym krokiem poszłaś w stronę górnej szafki i chlebaka pod nią. Wyciągnęłaś chleb, dżem, miód, masło orzechowe, czekoladę i narobiłaś kanapek na pięć talerzy. Zjadłaś swoje, a pozostałe cztery talerze ułożyłaś tak, że mogłaś je wszystkie naraz zanieść na pierwsze piętro, bez latania w gorę i w dół. Jednak ta posada kelnerki, którą kiedyś miałaś, przydała się… Idąc od drzwi do drzwi i zostawiając pod nimi talerze, pukałaś do każdego z pokoi, by później widzieć, jak każdy z chłopaków wychyla się zza drzwi swoich królestw i bierze z uśmiechem wdzięczności – mniejszym lub większym – jedzenie, które przygotowałaś. Rzuciłaś im krótkie „Smacznego” i wróciłaś na parter. Idąc do łazienki „zapisałaś” sobie w głowie, żeby po pracy zajść do sklepu, bo chleb – i w sumie wszystko – kończyło się. Wzięłaś szybki prysznic, poszłaś do swojego pokoju i wzięłaś się za czytanie książki, okazjonalnie pisząc przez telefon z Bethany. Tym samym zakończyłaś swój dzień.

Notka od tłumacza: Blueberry chce się pieprzyć. Chce się rżnąć. Jego młodszy brat Papyrus uważa, że to Twoja wina. Czy uda Ci się ukrywać przez Papyrusem związek z Sansem? Powodzenia dziewczyno, będzie Ci potrzebne!

Opowiadanie osadzone w uniwersum Underswap, dostosowane pod kobiecego czytelnika, pisane w formie pierwszej osoby Kluczową parą jesteś Ty x Sans, lecz pojawiają się rozdziały z Papyrusem. W każdym rozdziale dzieje się ostro i generalnie jest to erotyk z fabułą! Tak więc całość jest +18. 

Autor: whoawicked

Tłumaczenie: Yumi Mizuno

Oryginał: klik

SPIS TREŚCI

RAJUŚKU, MAGIA JEST WSPANIAŁA!

Pierwszy smak

Rozmawiając przez telefon

Drzemka

Zazdrość (obecnie czytany)

Ruja

Miłość

Królewskość

Szczęście

Nie zdawałam sobie wcześniej sprawy z tego jak Sans słodko wygląda kiedy śpi. Zazwyczaj, po seksie mamy dość czasu aby chwilę porozmawiać nim się zbierze do domu tak, aby Papyrus nie zaczął nabierać podejrzeń. Nigdy nie miałam okazji oglądać go podczas snu i teraz... chcę widzieć ten obraz codziennie. Ręką obejmował mój brzuch, kolanem moje nogi, czułam ciepło bijące od jego kości i spokojny oddech. Nadal nie mogę zrozumieć, że to szkielet. Jego poduszki pachniały jak on i przez głowę przeleciała mi myśl, aby jedną ze sobą zabrać. Zerknęłam na zegarek, drzemka trwała trzy godziny. Nadal czułam jego nasienie w ustach. Zaczęłam analizować to co miało miejsce wcześniej. Tsk, wsadzanie palców i chuja do moich ust kiedy spałam? Co za zboczuszek... Ale to mój zboczuszek. Warknęłam delikatnie czując jak mój szkieleci kochanek się wierci. Drugą rękę miał pod głową. Lekko otworzył oczy zerkając na mnie, mruknął coś niezrozumiałego. Rany, jakie to urocze.
-Cześć Saaaans – szepnęłam miło przysuwając moje biodra do jego – Pobudka – warknął gardłowo, wyraźnie niezbyt zadowolony
-Jeszcze pięć minut – mruknął wtulając się w poduszkę..
-Sans, musimy wstać – pocałowałam go w czoło – Kiedy Papyrus wraca?
-Mmmm – przysunął mnie bliżej do siebie – Nie wiem, koło siedemnastej? Osiemnastej?
-Jest kwadrans po osiemnastej. - Warknął i zamknął oczy mówiąc o dodatkowych pięciu minutach – Rany, jesteś jak on.
-Tsk, a co to miało znaczyć?
-Uwielbiasz leniuchować, prawda? - To sprawiło, że otworzył oczy
-Wspaniały i Wieli Sans nie leniuchuje! - ziewnął głęboko – Jestem po prostu odrobinę zmęczony, bo nie wysypiam się ostatnio – Odwróciłam się w jego stronę i przyłożyłam usta do jego zębów wymoszczając pocałunek. Czułam jak się uśmiecha i odwzajemnia gest obejmując mnie mocniej – Właśnie przez to – szepnął.
-Narzekasz? - zapytałam sarkastycznie składając kilka delikatnych pocałunków na jego karku. Jego ręce przesunęły się na moje biodra i ścisnęły ciało, przechylił się tak, że miałam łatwiejszy dostęp do jego kręgów
-Ależ skądże – westchnął. Zachichotałam i objęłam go nogami w biodrach starając się wymusić na nim odpowiednią reakcję. Udało się, oddychał szybciej i przytulał się tak jak uwielbiałam
-Mmm myślisz, że mamy czas na szybki numerek? - szepnęłam. Usłyszałam klik i drzwi do sypialni Sansa otworzyły się
-ej, sans, wiesz co tu robią rzeczy czło.... - Mój wzrok utkwił w oczach Papyrusa. Panika. Przyłapał mnie jak siedziałam okrakiem na jego bracie. Koniec gr... Sans natychmiast zaczął się śmiać. Jego małe kościste palce znalazły się na moich biodrach, zaczęłam zwijać się ze śmiechu.
-MWEHEHEHEHEH! MYŚLAŁAŚ, ŻE WYGRASZ BITWĘ NA ŁASKOTKI? - krzyknął pchając mnie na plecy tak, że traz to on był na górze.
-Sa-ans, cooo ty ro-ro-roooaaaahahahaha Prze-przestań! Pro-pro-hahaha-proszę! - błagałam desperacko próbując go odepchnąć, ale był szybszy. Za każdym razem kiedy odepchnęłam jedną rękę, ta znajdowała się w innym miejscu. Widziałam Papyrusa i przyglądał się nam... podejrzliwie. Co nie było dobre, ale ej, nie leżę jeszcze w kałuży własnej krwi, więc to dobrze. Sans popatrzył na brata ze szczerym, pogodnym uśmiechem.
-Dziękuję za rozkojarzenie jej Papusiu! Wygrywała i rany, bałem się że mnie pokona! - Papyrus podrapał się po brodzie
-uh-huh – Sans popatrzył na mnie i zaczął dźgać palcami w bardziej wrażliwych rejonach. Kiedy mówiłam mu, gdzie je mam nie spodziewałam się, że wykorzysta te wiedzę przeciwko mnie.
-PODDAJ SIĘ CZŁOWIEKU! PODDAJ SIĘ! NIE MASZ SZANS ZE WSPANIAŁYM SANSEM I JEGO LENIWYM BRATEM!
-D-dooohahahabra. Poddaje się! Możesz p-przestać? - Sans szybko zabrał obie ręce i niewinnie się uśmiechnął kiedy ja łapałam oddech.
-więc, uh – zaczął Papyrus jakoś niepewnie – skoro już to mamy za sobą, co ona tutaj robi? co robią jej rzeczy w salonie? - Sans szybko skrzyżował nogi siedząc na swoim łóżku
-Zostanie z nami przez kilka dni! - oznajmił uradowany. Papyrus popatrzył na niego, a potem na mnie
-dlaczego?
-Moja klima się zepsuła – odpowiedziałam nerwowo. O rany, mój głos tak strasznie drży przez ten cały stres. Miałam nadzieję, że się nie połapał. - Moje mieszkanie zamieniło się w saunę, dosłownie. Sans zaproponował mi waszą kanapę abym mogła się zdrzemnąć – Spokojnie. To nie kłamstwo. Wszystko to co mówisz jest prawdą. Tylko i wyłącznie prawdą. Tylko, dlaczego mi tak ciężko? Papyrus popatrzył na Sansa
-dlaczego mnie nie spytałeś o zdanie? - Sans fuknął
-To też mój dom! No i to dobra przyjaciółka i chciałem jej pomóc! Tylko na kilka dni Papusiu – to brzmiało bardzo odpowiedzialnie... Papyrus westchnął
-ta, dobra, baw się dobrze w motelu szkieletów, chyba, i ej, wiesz że kiedyś marzyłem o tym o tym, aby prowadzić hotel?
-Wynocha z mojego pokoju – Papyrus wyszczerzył się zawadiacko
-aj brachu, tylko mi nie mów, że nie podoba ci się pomysł ze śniadaniem do łóżka
-PAPYRUS! - warknął Sans wypychając rechoczącego brata z pokoju – IDŹ ZROBIĆ COŚ KONSTRUKTYWNEGO, A NIE NISZCZ MI ŻYCIA SWOIMI GŁUPIMI KAWAŁAMI! - Sans czekał, aż jego brat wyjdzie, potem zamknął drzwi i odwrócił się w moją stronę. - Jasna cholera, blisko było – dyszał i przecieknął ręką po czaszce. Nigdy chyba nie przywyknę do tego jak szybko i łatwo przeskakuje między swoimi osobowościami. Czy to... zdrowe? Sans popatrzył mi w oczy i uśmiechnął się przebiegle – Musisz nauczyć się bardziej na siebie uważać, wiesz? - podszedł do łóżka i zaczął poprawiać koc – Nie mogę być przy tobie za każdym razem, kiedy Papyrus zapyta się ciebie ile razy mój kutas był w tobie – Miał racje. Nie umiem kłamać.
-Sans, nie mogę być z nim sama. Musisz dzisiaj zostać. Odpuść trening z Alphys! Proszę... - Sans westchnął ciężko.
-Wiesz, że nie mogę. Jeszcze jedna wymówka i ona zacznie coś podejrzewać. Muszę iść. Przepraszam – Chciało mi się płakać.

Papyrus dołączył do mnie na kanapie później tego wieczora, poczułam jak w żołądku mi się przewraca obiad. Oglądałam telewizję, jakiś nowy kryminał bazujący na książce, lecz jak tylko poczułam ciężar Papyrusa na kanapie nie umiałam się skupić na niczym innym poza nim.
-coś ciekawego? - zapytał niewinnie. Popatrzyłam na niego aby odpowiedzieć, trzymał w dłoni butelkę piwa.
-Um. Nie wiem jak się nazywa, ale wydaje się fajne. Jest o babce która rozwiązuje przestępstwa, ale nie wie, że jej siostra jest zakochana w jej najgorszym wrogu, który jest seryjnym mordercą. Musi rozwiązać zagadkę morderstw nim jej siostra stanie się kolejną ofiarą. Papyrus milczał przez chwilę, pociągnął łyk piwa, raczej większy, nim odpowiedział
-fajnie – Popatrzyłam na niego jeszcze raz, marszcząc brwi. Czy on... jest pijany.
-Ile wypiłeś dzisiaj? - popatrzył na piwo, a potem na mnie. Jego wzrok był mętny, światełka w oczodołach ledwo zauważalne. Uśmiechnął się zawadiacko i wzruszył ramionami. Zacisnęłam mocniej usta i popatrzyłam na ekran. Papyrus odezwał się dopiero kiedy zaczęły się reklamy.
-pamiętam wtedy, kiedy ostatnio tutaj siedziałaś, wtedy odebrałaś mojemu bratu dziewictwo, prawda? - Zamarłam i powoli odwróciłam się w jego stronę
-Co ty....
-przestań pierdolić, dobra? - warknął, jego uśmiech był przerażający – wiem, że mnie ućpałaś dziwko - Co? - nie wiem jak, ale to zrobiłaś, a teraz bądź ze mną szczera – upił piwa – powiedz prawdę, co zrobiłaś mojemu bratu? - Boże
-J-jesteś pijany, Paps... - Czułam pot spływający po plecach
-no i co z tego? nie znaczy to, że jestem głupi, naprawdę myślałaś, że się nie dowiem? - Chciałam wstać z kanapy, ale coś mnie powstrzymało. Papyrus chwycił mnie za koszulkę, jego kościste palce zmusiły mnie bym się na niego spojrzała. Byłam blisko jego twarzy, czułam smród piwa w jego oddechu, życie przemykało mi przed oczami gdy wzrok utkwił mi w jego prawym, jarzącym się pomarańczowym płomieniem oku. To koniec. Koniec. Dzisiaj umrę. - powiedz mi, dlaczego nie powinienem cię zabić, co? na tej samej kanapie, na której skrzywdziłaś mojego braciszka – Boże. Nie wiem! Powinnam pewnie zginąć. Zasługuję na to. Jestem pierdolonym bratojebcą. Przepraszam. Nie chcę umierać. Chciałabym, aby Sans tu był i mnie ocalił bo on...
....musisz nauczyć się bardziej na siebie uważać.
-daj mi powód, pierdolona mała suko, abym oszczędził twoje żałosne ludzkie życie
-A-ale my nie...
-nie kłam – mocniej zacisnął palce na moim rekach, wtedy wpadł mi do głowy pomysł!....Nie chcę tego robić. - więc? masz cokolwiek na swoją obronę? - Dobry Panie, wybacz mi za to co zrobię – tak właśnie myślałmmmmff! - szybko przylgnęłam ustami do jego zębów nim mnie odepchnął. Nie ruszał się gdy go całowałam, ale nie odwzajemniał pocałunku. Po chwili żadnej reakcji, powoli odsunęłam się gotowa przyjąć karę. Popatrzył na mnie, uśmiechnął się, uścisk nie zelżał. Ale chyba dobrze zrobiłam. Chyba. Po jakiejś minucie tępego gapienia się na mnie, zaczął badać mój wyraz twarzy. Złamałam go? Wtedy nagle przyciągnął mnie i wymusił pocałunek, delikatniejszy niż się spodziewałam. Czułam znajome dreszcze magii i jego język wyślizgnął się między zębami wślizgując do moich ust. Co się kurwa dzieje? Uznałam, że zaszłam i tak już za daleko, postanowiłam odwzajemnić pocałunek. Objęłam go rękami, chwyciłam za kaptur jego pomarańczowej bluzy i pieściłam swoim językiem jego. Smakował słodyczą choć nadal czułam alkohol. Magia delikatnie pieściła moje wargi, bawiła się moim językiem, przenikała do gardła. Z każdą chwilą pocałunku dyszeliśmy ciężej. Nie ściskał mnie, jego dłonie trzymały mnie od tyłu za głowę, gdy całował mnie żarłocznie. Boże, to takie złe. To brat Sansa! Nie. Robię to by się bronić. Nadal żyję i to się liczy, prawda? Papyrus całował wyśmienicie, zupełnie inaczej niż jego brat. Jego ręce zaczynały wślizgiwać się pod moją koszulkę, otworzyłam oczy spanikowana. Boże, co on wyrabia? O nie, o nie, o nie, Papyrus, proszę, nie zmuszaj mnie do tego... Pochylił się by zacząć całować moją szczękę, kark, czułam jak delikatnie skupie moją skórę.
-czekałem na to wiekami, wiesz – mruczał – jesteś tak kurewsko słodka – ugryzł mnie w kark – ale zawsze kręciłaś się koło mojego braciszka więc zacząłem być trochę... heh... zazdrosny... nie spodziewałem się, że wykorzystasz go, aby zbliżyć się do mnie. - On myśli że tak jest jak on myśli?Powoli przytaknęłam. To wyjaśni się później. Papyrus zaśmiał się i wystawił pomarańczowy język by następnie zagłębić się pod moją koszulkę. W co ja się wpakowałam?! - heh, to chujowo, ale poprawię ci humor, jesteś smaczna – zamek w drzwiach był głośniejszy niż uderzenie gromu. Popatrzyłam w stronę wejścia. Sans stał w progu w swoim stroju treningowym. Twarz miał wykrzywioną w mieszance czystej furii i zmieszania, źrenice prawie zniknęły mu w oczodołach. Zacisnął ręce w pięści, brał głębokie oddechy jakby starał się nad sobą panować. Papyrus natychmiast zabrał dłonie spod mojej koszulki i odsunął się ode mnie
-cz-cześć bracie! wróciłeś z treningu! - był bardzo pijany. Sans nic nie powiedział, czekał, aż jego brat wstanie by powitać go w drzwiach – jak było? nie dałeś sobie za bardzo skopać du..ej! - Sans otoczył go niebieskimi kośćmi zamykając go na środku pokoju. - sans, c-co do diabła? - język mu się plątał. Sans powoli minął brata, jego kroki były stanowcze i głośne.
-Właśnie Papyrus, co do diabła? - skrzyżował ręce patrząc na brata za niebieską klatką kości. Papyrus zerknął na mnie na kanapę, a potem na Sansa
-to wielkie nieporozu..
-Co do diabła robiłeś z   m o i m    c z ł o w i e k i e m? - Papyrus zamrugał kilka razy starając się zrozumieć słowa.
-co? twoim człowiekiem? - Sans popatrzył na mnie, mina mu zelżała kiedy spojrzał w moje oczy. Delikatnie skinął na mnie ręką, dając znak, abym do niego podeszła. Poczułam ucisk w żołądku. Nie wyniknie z tego nic dobrego. Postępując zgodnie z tym co mówiła mi intuicja, usłuchała. Powoli wstając z kanapy podeszłam do niego z pochyloną głową. Ściągnął niebieskie rękawice rzucając je na podłogę. Chwycił mnie za brodę, jego mina... zrozumienie i pełnia współczucia.
-Oznaczyłem ją jako swoją własność, wiesz?- popatrzył na brata uśmiechając się przebiegle, objął mnie w talii i przytulił mocno – Mweh heh heh. Właściwie, oznaczyłem ją wiele razy Papyrus. I ona to kurwa kocha. Prawda? - przywarł do moich ust raptownie, wpychając niebieski język. Poczułam znajomy zapach jego ciała, który doprowadzał mnie do szaleństwa. Instynktownie objęłam jego kark pogłębiając pocałunek. Robiliśmy to już tak często, a mimo to ten raz był inny. Robiliśmy to na widoku. Szczęka Papyrusowi opadła po tym jak usłyszał słowa brata. Myślał, że to jakiś kawał. Nie słyszał pewnie, jak jego brat przeklina. Rozglądał się czekając, jak znajomi z Muffet's wyskoczą by krzyknąć "mamy cię!" Ale to nie jest żaden paskudny dowcip. To rzeczywistość. Sans przełamał nasz pocałunek, ślina spływała mi po wardze. - Smakujesz jak on – powiedział wrogo. Popatrzył na brata – Trzeba to naprawić, co nie? - Zrobił krok do tyłu i wskazał na ziemię palcem – Na kolana – niepewnie zerknęłam na Papyrusa, mając nadzieję, że Sans nie zrozumie to opatrzcie. Zrobiłam co powiedział, klęknęłam przed nim. - Co za grzeczna dziewczynka – rzucił czule głaszcząc mnie po głowie – Chcesz dzisiaj possać mojego kutasa? - Czułam że mocno się rumienię.
-Sans... Papyrus tutaj jest... - ten zaśmiał się nisko.
-Wiem. Chcę aby patrzył – chwycił mnie mocno za włosy gdy patrzył na brata – Męczy mnie ukrywanie ciebie – wycharczał przez zęby. Widziałam niebieską magię piętrzącą się w jego spodniach, czułam, że widownia tylko dodatkowo go podjudza. - Śmiało – szeptał czule zwalniając uścisk – Bierz co chcesz. On cię nie powstrzyma – Rozpięłam guzik spodni i delikatnie rozsunęłam rozporek. Członek stał w pełnej okazałości, zaś na czubku formowała się kropelka nasienia. Podniecił się tą sceną... Co za zboczuch. Ale przyznam, że też mnie to kręci. Stanowczo za bardzo. Zaczęłam lizać od dołu, powoli sunąc językiem do góry, by zlizać smaczne nasienie. Czując drażniące wibracje magii na języku. Sans przechylił głowę i westchnął z ulgą. - Właśnie tak – oddychał powoli – Uwielbiam kiedy tak robi, wiesz? - patrzył na brata. Delikatnie wsunęłam czubek w usta, oplatając go wargami. Ssałam. Jęknął w rozkoszy wypychając w moją stronę biodra. - Ona tak dobrze ssie mojego chuja... Nnnng, nie wiem co zrobiłem, że na nią zasługuję, ale jestem zadowolony, że tak się stało – Ostrożnie zaczęłam brać więcej do buzi, otwierając ją szeroko. Smakował intensywniej niż to do czego przywykłam, pewnie dlatego, że wrócił z treningu. Zazwyczaj brał prysznic przed seksem. Nie narzekam. - Aaah, kurwa – syknął – Jej usta są takie gorące i mokre... zaraz oszaleję! Szkoda mfff że nigdy nie dowiesz się jak to jest, co Papusiu? -Popatrzyłam na Papyrusa mając kutasa Sansa w ustach. Rumienił się na pomarańczowo, nie odwracał wzroku od sceny. Wygląda na to, że wszyscy w ich rodzinie są zboczeni. Sans pochylił się i przez kołnierzyk wsunął rękę pod moją koszulkę, pod stanik, ścisnął moją pierś i zaczął drażnić sutek. Boże. Jak dobrze. Jęknęłam. - Mweh heh, słyszałeś to? Uwielbia kiedy ją dotykam. Jeszcze raz, głośniej, tak aby Paps cię usłyszał – Ścisnął mocniej pierś i pociągnął za sutek. Krzyknęłam z rozkoszy. Mój kochanek zaśmiał się w odpowiedzi. - Cudowne. Nigdy nie słyszałeś takich dźwięków z jej ust gdybym ja tego nie robił – popatrzył na mnie uśmiechając się przebiegle – Chcesz, abym ciebie polizał cukiereczku? - Przytaknęłam, bardzo chciałam poczuć jego język na swojej wilgotnej cipce, Sans zaśmiał się widząc mój entuzjazm. Delikatnie położył mnie na ziemi. Nie opierałam się. Popatrzyłam na niego, jak klęka między moimi nogami, kciukiem błądzi po moich spodenkach i ściąga je powoli – Nie masz majtek? To dobrze. - Zaczął delikatnie całować moje krocze, z ust umykały mi ciche jęki. Jego głos był pełen żądzy, znowu mówił do brata – Na gwiazdy, posłuchaj jej! Jeszcze nic nie zacząłem, a ona już jęczy moje imię! Założę się, że żadna z jakimi spałeś taka nie była. - Sans ściągnął do końca moje spodenki. Próbowałam ukryć rozgrzaną płeć przed chłodnym powietrzem, lecz Sans mi nie pozwalał, mocniej wbijając kościste palce w ciało. - Błagaj, abym lizał twoją szparkę – Jeszcze nigdy Sansa takiego nie widziałam. Byłam zdana na jego łaskę.
-P-Proszę, Sans – stęknęłam – Proszę poliż mnie, poliż, błagam poliż... - Sans uśmiechnął się, pochylił o poczułam jego oddech na płatkach.
-O rany, przed moim bratem? - drażnił się, czubek jego języka przemknął po mojej kobiecości – Niegrzeczna. Cóż, skoro nalegasz – Wzięłam wdech gdy jego język się we mnie zagłębił, a następnie zaczął zlizywać wilgoć z całej płci.
-Oooo kurwa, Sans, taaak – jęczałam kładąc ręce na jego czaszce. Sans dalej lizał mnie mocno, wchodząc raz za razem do środka, by następnie kreślić okręgi po łechtaczce, potem zatrzymał się
-Jesteś taka smaczna, wiesz – dyszał – Jak deser, który tylko ja mogę zjeść. To wszystko czyni sprawę słodszą – kciukiem zaczął drażnić mój guziczek jednocześnie wbijając się językiem w środek. Zaczęłam jęczeć głośniej, za każdym razem gdy czułam impulsy przeszywające moje ciało.
-Tak, tak, błagam, nie p-przestawaj – warczałam. Paznokcie wbiłam w dywan. Prawie zapomniałam, że Papyrus się na nas patrzy. Prawie. Ale miałam to gdzieś. Niech patrzy. Nie zrobi mi krzywdy. Uniosłam biodra w stronę Sansa, czułam jak powoli zaczynam szczytować. Jego język jest taki ciepły, wił się w moim wnętrzu, zmuszał do jęków, do krzyczenia jego imienia znowu i znowu i proszę, więcej, więcej, więcej...
-Dochodzisz, co? - mruknął przebiegle. Podniósł się i wytarł brodę w rękę. Warknęłam niepocieszona. Już miałam zacząć protestować kiedy delikatnie uniósł mnie – Możesz dojść, ale chcę abyś doszła na moim kutasie – szepnął. Sans kilka razy poruszał ręką po sterczącym członku i przystawił jego czubek do mojego wejścia. Jak dobrze. Lecz jeszcze daleko do pełni satysfakcji. Ten drań uwielbiał mnie drażnić równie mocno jak ja jego. Popatrzył na brata z okrutnym uśmiechem na ustach – Patrz jak ją pieprzę. Patrz jak się pode mną wije, spragniona mojego dotyku. Zawsze myślałeś, że jestem niewinny i że to na nią musisz uważać, ale pozwól, że coś ci powiem, braciszku... - Nagle wbił się głęboko we mnie, zaskoczona zacisnęłam się na jego niebieskim drągu. Piłował mnie bezlitośnie patrząc jednocześnie na brata – Chroniłeś nie tę osobę co trzeba – cofnął biodra i znowu zaczął pchać drapieżnie, krzyczałam jego imię chwytając się za jego żebra. Dyszał mi w ucho, ciepły oddech wywoływał dreszcze na kręgosłupie. Rumienił się na niebiesko, kiedy jego kutas zagłębiał się we mnie. Wychyliłam się, aby niezdarnie go pocałować, wariowałam z rozkoszy. - Kkkkurwa, zawsze jesteś tak cholernie ciasna – dyszał między pocałunkami. Odpowiedziałam wciskając język do jego ust, tak głęboko jak mogłam, czując jego zęby na sobie.
-Sans, tak, proszę, rżnij mnie – jęczałam chwytając przez koszulkę jego żeber – Jesteś taki gruby i Boże, uwielbiam to w jaki sposób mnie pieprzysz – mój oddech robił się króki i urywany. Sans warknął wbijając zęby w moje ramię. Czułam każdy cal jego magii pulsujący we mnie, drażniący moje ścianki, spragniony bliskości ciała.
-Słuchaj jej Papyrus! - krzyczał dysząc – Pragnie mnie, chce mnie. Prawda człowieczku?
-G-głębiej, mocniej, Sans! Błagam! Więcej! - Sans znowu poniósł się żądzy i przekręcił mnie na kolana i ręce
-Oczywiście, że chcesz, piękna – stęknął masując moje pośladki kościstymi rękami – Uwielbiasz to w jaki sposób Cię dotykam, co? Od tamtej nocy w której to ja ućpałem Papyrusa – zaśmiał się nisko i zaczął we mnie wchodzić. Otworzyłam szeroko oczy i popatrzyłam na jego brata nadal uwięzionego w kościstej klatce. Pomarańczowy rumieniec nie zniknął. Lecz mina na jego twarzy była czymś więcej niż tylko szokiem. Czuł się zdradzony. - Widzisz jej twarz, co, pierdolony zboczeńcu? - zapytał brata kiedy poruszał gwałtownie biodrami – Widzisz jak ona... to kocha? A to wszystko oo kurwa, przeze mnie. Bo ona jest moja – z każdym słowem wchodził mocniej i głębiej. Krzyczałam z rozkoszy – Bo brałem mojego pięknego człowiek każdej nocy kiedy tylko miałem okazję. Nnnggg, cholera, skarbie, dalej! Powiedz mojemu bratu jak często jednej nocy szczytowałaś!
-P-Pięć! - krzyknęłam ledwo kontaktując, czułam ból gdy jego biodra raz za razem uderzały w moje pośladki.
-I oooo k-kurwa.. wiesz dlaczego pozwoliłem ci tak wiele razy dojść, tak że nie mogłaś potem chodzić?
-B-bo jestem twoja Sans!
-Masz kurwa rację – i wtedy poczułam jak jego kutas dosięgnął mojego czułego punktu. Dosłownie krzyczałam z rozkoszy i zaczynałam tracić rozum
-Tak, Sans, tu, tu, tu! Nie przestawaj, nie przestawaj, proszę, nie przestawaj, o Boże – Kompletnie oczarowany moim pragnieniem skupił się na ruchach pocąc się lekko. Papyrus i ja raz jeszcze wymieniliśmy się spojrzeniami. Kość o kość stukała u niego wyraźnie. Mocno zaciskał zęby w czystej furii, ale się nie przejmowałam! Nic nie może mi zrobić! Z Sansem jestem bezpieczna, i mogę robić co chcę i jak chcę i zaraz dojdę i ...
-Czyja kurwa jesteś? - Sans wysyczał przez zęby. Jego ostre pazury zaorały moje plecy od ramienia aż po pośladki
-Twoja Sans! Tylko twoja! Sans, Sans, Sans, Sans..
-O tak! Jesteś tak nnngggg cudowna! Człowieku Ja... Masz dojść dla mnie! Pokaż Papusiowi jak dobrze ci dzięki mnie! Tak! Oooo Chryste. Masz... - brzmiał na coraz bardziej zdesperowanego i ... zmartwionego? Nigdy go takim nie słyszałam w takiej sytuacji. - Człowieku! N-nic ci nie jest? - jego głos był normalny, oddech zrelaksowany, ale jakoś zaalarmowany.
-C-co? Tak, nic mi nie jest, ja... - Sans trzymał mnie za ramiona i delikatnie nimi trząsł, martwił się.
-Ej, obudź się. No już obudź się – Co? - Boże. Obudź się już! - Otworzyłam moje oczy. Byłam na kanapie. Dyszałam ciężko, byłam cała spocona. Rozejrzałam się i zauważyłam Sansa klęczącego koło kanapy w ciemnościach salonu, martwił się. Miał na sobie... piżamę? - Chwalić gwiazdy! Nie śpisz! - szepnął niepewnie obejmując mnie – Jęczałaś i krzyczałaś tak głośno i Ja... ja zacząłem się bać – serce biło mi jak oszalałe, kiedy docierało do mnie to co mówił. Ja... spałam? Całowanie się z Papyrusem, a potem Sans wracający z treningu i pieprzący mnie przed bratem... To tylko sen? Ale był taki... realny
-O-oh – rozglądałam się za czymś, na czym mogłabym sprawdzić godzinę. Ale ni cnie było – Która godzina?
-Trzecia nad ranem. Paps powiedział, że usnęłaś na kanapie nim wróciłem z treningu więc... - zadrżał lekko, patrzyliśmy się przez chwilę na siebie w błogiej ciszy – Śniłaś o Papyrusie? - zapytał czule. Skąd on...? - mówiłaś kilka razy jego imię – zaczął wyjaśniać zauważając moją minę – ale potem mówiłaś moje imię znowu i znowu jakbyś mnie wołała i potem zaczęłaś krzyczeć. Czy on... skrzywdził cię we śnie?
-C-cóż... - Nie pozwolił mi dokończyć i przytulił mocno.
-Wszystko będzie dobrze. Obiecuję. Zawsze będę z tobą, nie pozwolę aby stało ci się coś złego. - objęłam go.
-Dzięki Sans... To naprawdę miłe. - Czułam ciepło na plecach, jakby... ślad szponów.

Autor obrazka: artanddetermination

Notka od tłumacza: Opowiadanie Sans x Ty. Opowiadanie dostosowane pod kobiecego czytelnika. Akcja ma miejsce zaraz po pacyfistycznym zakończeniu gry. Potwory egzystują sobie na ziemi, chodzą, robią swoje potworne rzeczy i ... No i jesteś Ty. Wcielasz się w studentkę sztuk pięknych. I z pewnych głupich okoliczności musisz udawać dziewczynę Sansa.

Autor: poubelle_squelette

Tłumaczenie: Yumi Mizuno

Oryginał: klik

SPIS TREŚCI 

~Tutaj jest link do rozdziałów od 1 do 40~

Wpadka przy ROZMOWIE

Wpadka na koncercie

Wpadka podczas gry (obecnie czytany)

...