Tyle że
sama w to nie wierzyła. Drżała, skulona na łóżku i sparaliżowana
strachem. Walczyła z natrętnymi myślami, próbując znaleźć ukojenie we
śnie, ten jednak z uporem nie chciał nadejść. Zbyt wiele myśli zaprzątało
jej umysł – powracających niczym bumerang wraz z nadejściem każdej nocy.
Te myśli
było niczym trucizna. One i czyste przerażenie, które ogarniało ją, kiedy
znów czuła niewidzialne dłonie, sięgające ku niej z ciemności. Nie
widziała ich, ale wiedziała, że tam były. Muskały jej ciało, przyprawiając
o dreszcze..
Tam
niczego nie ma…
Może jeśli
powtórzy to jeszcze kilka razy, w końcu uwierzy.
To zawsze przychodziło nagle,
w najmniej oczekiwanym momencie. Zaczynało się od subtelnego mrowienia
u podstawy kręgosłupa, a potem jej ciało paraliżował niewidzialny
ogień. Traciła kontrolę, mięśnie odmawiały posłuszeństwa, a usta
wypowiadały słowa, które nie należały do niej, choć przecież dobrze znała swój
głos.
Tak było
i tym razem. W jednej chwili Ella śmiała się i rozmawiała ze
swoją najlepszą przyjaciółką, w następnej zaś osunęła się na kolana. Zanim
się obejrzała, klęczała tuż przed nią, kurczowo ściskając dłonie dziewczyny
i ze łzami w oczach szepcąc kolejne słowa.
– Umrzesz,
Sammy. Wszystkie znaki na ziemi i niebie twierdzą, że umrzesz…
Cichutko. Krok za krokiem. Choć tak naprawdę wcale nie musiałeś być aż tak cicho. Szalejąca za oknem burza skutecznie zagłuszała wraz z ulewą twoje kroki. Ty jednak wolałeś zachować czujność. Ściskałeś kurczowo latarkę w dłoni, choć tak naprawdę bałeś się ją zapalić. Raz, ze błyski piorunów co kilka sekund oświetlały ci cały korytarz, a dwa, że nie chciałeś przywołać niepowołanych osób sztucznym strumieniem światła. Krok za krokiem. Nawet oddychać starałeś się jak najciszej. Wszystko byleby nie zostać usłyszanym. Poruszałeś się w zacienionej części korytarza, tak by nawet pioruny nie oświetlały się aż tak dobrze. Krok za krokiem. Byłeś coraz bliżej swojego celu. Jeszcze trochę. Już tak blisko... Serce niemalże podskoczyło ci do gardła gdy usłyszałeś jakiś stukot w innej części domu. Spokojnie. Tylko spokojnie. Jeszcze trochę. Jeszcze tylko odrobinę... Ostatecznie dotarłeś do kuchni, prędko chowając się za wyspą. Rozejrzałeś się dookoła, a twój wzrok padł na zestaw świeżo naostrzonych noży, oraz słoja obok nich. Powoli ruszyłeś w tę stronę, ściskając kurczowo latarkę w dłoni. Uniosłeś wolną rękę, by pochwycić już swój cel i... Nagle syknąłeś osłaniając twarz. Ostre światło lampy poraziło cię skutecznie.
- Wiedziałam! Miałeś umyć zęby! Żadnych ciasteczek na wieczór! Marsz do łazienki, a potem prosto do łóżka!
Każący palec matki wskazywał kierunek, z jakiego właśnie przybyłeś. Odsunąłeś dłoń od słoika z ciasteczkami, a następnie ze zwieszoną głową podreptałeś posłusznie we wskazanym kierunku. Tym razem nie udało ci się osiągnąć celu.
Błysnęło, a potem huk
pioruna poniósł się echem po okolicy. Ulewny deszcz uderzał w okna,
strumieniami spływając po szybach. Chmury kłębiły się na niebie, ciężkie
i ciemne; wydawały się wisieć tuż nad ziemią, zupełnie jakby w każdej
chwili mogły się z nią zetknąć.
W milczeniu
spoglądała w okno, obserwując szalejącą burzę. Pierwszy raz od wielu
godzin przestała płakać. Tym razem powstrzymywała emocje, wcale nie czując się
tak, jakby te miały rozerwać ją od środka.
Z
westchnieniem zamknęła oczy.
Tej nocy
cały świat wydawał się rozpaczać wraz z nią. I choć nie sądziła, że
to możliwe, gniew natury przyniósł jej ukojenie.
Odchyliła głowę. Ciepłe wargi
musnęły jej obojczyk, szyję, a ostatecznie odnalazły drogę do ust.
Odwzajemniła pocałunek z pasją, gwałtownie wpijając się w wargi
napierającego na nią mężczyzny. Pocałunek był gwałtowny i tak długi, że
w międzyczasie zdążyło zabraknąć jej tchu.
– Jesteś
piękna – usłyszała tuż przy uchu.
W mroku
widziała zarys sylwetki i parę lśniących, niezwykle jasnych oczu.
Srebrzystych niczym księżyc w pełni.
Jakże
podobne do srebrzystego satelity, który jaśniał na nocnym niebie.
Tylko
księżyc był świadkiem tego, co wydarzyło się później, gdy dwa rozgrzane ciała
połączyły się w jedno, w pełni oddając sobie nawzajem.
