Dziesięć dni temu…

Loona nie miała pojęcia, co było gorsze: świadomość, że matka najlepszej przyjaciółki stała za porwaniem jej ojca, czy moje reakcja Octavii na tę rewelację. Piekielna ogar nie wiedziała, co powinna myśleć albo powiedzieć, kiedy Stolas wyjawił im prawdę. Oczywiście Octavia wpadła w histerię, przez co Loona zapragnęła ją pocieszyć, ale widząc jak ta w łamiący serce sposób tuli się do taty, uświadomiła sobie, że to zły moment.

– To takie popierdolone – powiedziała, łapą przeczesując włosy. Millie skinęła głową, podczas gdy obie czekały aż Stolas wróci do swojego biura. Moxxie chciał do nich dołączyć, ale żona zmusiła go, by został w łóżku trochę dłużej, póki w pełni nie dojdzie do siebie. – Znaczy… Wiedziałam, że nie przepada za tatą, ale nie sądziłam, że zrobi coś takiego!

– Demony robią szalone rzeczy – zauważyła Millie, wzruszając ramionami. – Zaufaj mi, wiem to z doświadczenia.

– … I tak ją zabiję – warknęła Loona, ostrząc pazury. – Mam gdzieś, czy to matka Octavii. Wyrwę tej kurwie wszystkie pióra, a potem pożrę ją na obiad.

– Prosiłbym, żebyś zostawiła moją żo… Stellę mi. – Obie odwróciły się, by zobaczyć nieśpiesznie wchodzącego do biura Księcia Stolasa. Jego twarz wydawała się spokojna, ale trzęsące się dłonie zdradzały, że emocje rozsadzały go od środka. Podchodząc do biurka, machnięciem ręki przywołał iluzję mapy całego podziemnego świata. – Teraz, kiedy już wiemy, że Stella jest zamieszona w porwanie Blitzo, mogę założyć, że jej rodzina również. Natasza, jej matka, jest tak staroświecka i elitarna, że przy niej inni piekielni szlachcice mogliby uchodzić za hojne zakonnice w Boże Narodzenie. Spogląda na niżej urodzonych i grzeszników jak na robaki, które są niegodne, by znaleźć się pod podeszwą buta. Jej syn, Alexander, to ropucha, która krok w krok podąża za matką niczym dobry mały harcerz, ale koniec końców jest słaby i żałosny. Niestety, wszyscy mają pieniądze i wpływy dzięki temu, że są Upadłą rodziną z krwią Goecji.

– Po kiego chuja wżeniłeś się w taką rodzinę? – zapytała Loona, unosząc brwi.

– Nie miałem wyboru. Moja rodzina zaaranżowała to w ramach sojuszu, który zawarliśmy podczas Wielkiej Wojny Diabłów tysiąc lat temu. Stalla miała cechy swojej matki, ale była bardziej nowoczesna i pragnęła jedynie odseparować nasze gatunki zamiast zniewalać albo likwidować całe tysiące, jak to zdarzało się pragnąć tym o bardziej radykalnym podejściu. Z czasem przestała zachowywać się jak matka i wykształciła własną osobowość. Myślałem, że łączy nas swego rodzaju więź, zwłaszcza odkąd na świat przyszła Octavia. Wiem, że martwiła się o nasz status z powodu moich ciągłych kontaktów z pomniejszymi demonami, ale nie sądziłem, że posunie się tak daleko – powiedział Stolas, kręcąc głową.

– Więc co teraz? Robimy nalot na jej dom czy co? – zapytała Millie.

– Już wysłałem moich cienistych strażników do jej rodzinnego domu pod pretekstem sprowadzenia mojej żony – odparł Stolas, krzyżując ramiona i uważnie przypatrując się mapie. – Ale jej tam nie było. Ani Nataszy i Alexandra. To znaczy, że muszą znajdować się w innej rodzinnej posiadłości. – Machnął ręką, a wtedy kilka punktów zalśniło na mapie. – Nigdy nie zostałem wtajemniczony w to, gdzie dokładnie się znajdują, bo Natasza nigdy za mną nie przepadała, ale znam ich ogólną lokalizację.

Zaczął kolejno wskazywać na cztery miejsca.

– Znajdują się albo w pobliżu stolicy, gdzieś w prowincji Raju Utraconego, w pobliżu Miasta Płomieni albo w rejonie pustynnym Apollyona, znanym również jako…

– Zakątek Abbadona – wyszeptała Loona, przypominając sobie słowa, które ojciec wypowiedział przez telefon. Uderzyła pięściami w blat, po czym wskazała na lśniący punkt na pustyni. – Tu! Tutaj są!

– Jak możesz być tego taka pewna? – zapytała Milie?

– Ponieważ podczas rozmowy z porywaczem tata wspomniał, że jest niemal tak źle jak w Zakątku Abbadona. Pojechaliśmy tam kiedyś na wakacje i było fatalnie! Pamiętam, bo wtedy dorobiłam się całego roju kleszczy na tyłku!

– Ech, TMI* – mruknęła Millie, wysuwając język.

– Oficjalna nazwa to Pustynia Apollyona, ale miejscowi nazywają ją Zakątkiem Abbadona przez niszczycielskie burze piaskowe! To musi być to miejsce! – oznajmiła Loona.

– Cóż, to zawęża obszar poszukiwań, ale i tak mamy spory teren do przeszukania – powiedział Stolas, opadając na krzesło i pocierając podbródek. – Przeszukanie wszystkiego zajmie trochę czasu… Z samego rana wyślę tam szpiegów. Do tego czasu spróbujcie odpocząć.

– Sprawdzę jak się ma Octavia, o ile to w porządku – zasugerowała Loona, podnosząc się.

Stolas potaknął, więc Loona wraz z Millie opuściły pokój. Ta druga wymamrotała ciche dobranoc i skierowała się w kierunku Skrzydła Szpitalnego, jak nic chcąc zajrzeć do męża. Loona ruszyła znajomą drogą do pokoju przyjaciółki, już z zewnątrz słysząc dobiegający z sypialni płacz.

Powoli zajrzała do środka i spojrzała na szlochającą w poduszkę Octavię. Loona nie powiedziała niczego, po prostu zamykając za sobą drzwi i podchodząc do przyjaciółki. Słysząc trzask, Octavia powoli odwróciła się do Loony w chwili, w której ta ułożyła łapę na jej plecach.

Pociągając nosem, z oczami pełnymi łez, księżniczka otoczyła Loonę ramionami i rozszlochała się jeszcze bardziej.

– P-p… p-przepraszam… prze… pra…

– Przestań. – Loona przygarnęła ją do siebie. – Nie masz za co przepraszać.

To sprawiło, że Octavia załkała głośniej, ale Loona miała to gdzieś. Miała ją u swojego boku, kiedy sama musiała się wypłakać. Teraz mogła się za to odwdzięczyć.

***

Po rzuceniu wyciszającego zaklęcia na swoje biuro, Stolas spędził kolejne pół godziny krzycząc z frustracji oraz ciskając książkami i meblami. Gdyby w tamtej chwili rodzice mogli go zobaczyć, powiedzieliby, że zachowuje się jak jebany bachor, ale Stolas o to nie dbał. Jego rodzice nigdy nie zdradzili się w taki sposób.

Chwyciwszy najbliższą butelkę szkockiej z barku, Stolas opróżnił niemal całą, nim wylądował na kanapie cały we łzach. Przez wszystkie te lata ze Stellą sądził, że coś między nimi było. Nie miłość, bo ta nigdy nie wchodziła w grę, ale zaufanie i przyjaźń. Byli małżeństwem od przeszło trzystu lat i sprowadzili na świat córkę, którą oboje cenili najbardziej na świecie. We wczesnym etapie związku często kłócili się o jego skłonność do pomagania niższej klasy demonom. Miasto Chochlików znajdowało się pod jego jurysdykcją i spędził setki lat, by uczynić je czymś więcej niż szambem. Czas płynął i wydawało się, że doszli do porozumienia, bo ich kłótnie zaczęły przypominać bardziej problemy, z którymi borykały się wszystkie małżeństwa.

Tak było do czasu, kiedy poznał Blitzo i zaczął z nim sypiać.

– Blitzy… – jęknął, przyciskając poduszkę do twarzy. – Tak mi przykro… Wybacz mi.

Sam nigdy nie zamierzał wybaczyć Stelli i jej rodzinie tego, co zrobili niewinnemu chochlikowi, na dodatek tak bliskiemu jego sercu. Sobie również za to, że do tego dopuścił. Może gdyby więcej czasu poświęcił żonie albo wolniej rozwijał związek z Blitzo, udałoby się tego uniknąć.

Stella wielokrotnie pytała, dlaczego tak bardzo się nim przejmował. Co sprawiło, że potężny Książę Stolas, zdolny przekraczać wymiary i władał starożytną magią, zakochał się w przedstawicielu najniższej rasy w Piekle, ryzykując tak poważne kłopoty?

Wrócił pamięcią do dnia, w którym do tego doszło.

***

Półtora roku wcześniej…

Stolasa nie obchodziło, co inni mówili o chochlikach i ich kutasach. To, czego doświadczył zeszłej nocy, było tak blisko osiągnięcia nirwany, jak tylko to możliwe w tym zapomnianym przez Boga wymiarze. Przewracając się na bok, Stolas próbował wyczuć swojego ukochanego Blitzy'ego, ale nie poczuł nic poza prześcieradłami i materacem. Z westchnieniem otworzył oczy, spodziewając się, że jego ukochany znów się wymknął, jak to często bywało, ale zamiast tego zobaczył go nagiego, palącego papierosa na balkonie.

– Blitzy? – zapytał, powoli się podnosząc.

– No cześć. Wstałeś. – Blitzo wzruszył ramionami. – Zwykle spotkanie z moim kutasem sprawia, że jesteś nieprzytomny całą noc.

– Hm, nie mam nic przeciwko, by znów poczuć twojego wielkiego ptaka w moim tyłku – odparł Stolas, pohukując z przyjemności. Zmarszczył brwi, widząc jak Blitzo wywraca oczami i ucieka wzrokiem gdzieś w bok. – Blitzo? Coś się stało?

Wzdychając, Blitzo strząsnął papierosa i odwrócił się, unosząc brwi.

– Jak długo będę twoim comiesięcznym chłopaczkiem do pieprzenia, Stolasie? Znaczy… Co jest we mnie takiego wspaniałego poza moim tyłkiem i chujem? Nie masz innych facetów albo dziewczyn do pieprzenia?

– Oczywiście, że nie, Blitzo – odparł Stolas, powoli się podnosząc. Podszedł do chochlika i powoli owinął wokół niego skrzydła. – Wiesz, że jesteś jedynym, którego pragnę w swoim łóżku.

– Taa, pewnie – parsknął, przewracając oczami. – Robimy to od roku i ciągle słyszę to samo pierdolenie.

– Nie zawsze. Co z tym razem, kiedy wybraliśmy się do Loo-Loo Landu albo kiedy nasze córki się zaprzyjaźniły? Albo wtedy, kiedy ocaliłeś mnie przed tamtym zabójcą? Nie wspominając o tym razie, kiedy zabrałeś mnie do miasta i udawałem zwykłego przechodnia, przez co skończyliśmy w samym środku walk ulicznych! Och, to dopiero była zabawa! – podsumował Stolas, szczerząc się w uśmiechu. Nie doświadczył czegoś tak ekscytującego od dawna, póki nie poznał Blitzo.

– Tak, ale… – Blitzo westchnął i potrząsnął głową. –  Słuchaj, doceniam to, że robisz wszystko, aby pomóc mi z biznesem, zwłaszcza że jesteś wystarczająco znany, by kontaktować nas z bogatymi klientami. Może nie dość bogaty, żeby załatwić wszystko, ale…

– To nie ja kupiłem działkę w Australii. Poza tym nie mógłbym, bo nie jestem mieszkańcem ani obywatelem tego kraju – przypomniał ze śmiechem Stolas.

– Hej, byłem o krok spełnienia marzenia o własnym ranczu. Jeśli o mnie chodzi, te australijskie kurwy mogą iść pieprzyć się z kangurami! – krzyknął Blitzo. Z westchnieniem potrząsnął głową. – Wracając... Czy tylko tym dla ciebie jestem? Zabawką erotyczną?

– Blitzo? – Stolas nie krył zaskoczenia.

– Po prostu nazywajmy rzeczy po imieniu, Stolasie. Pomijając te przypadkowe przygody, większość czasu albo ze mną flirtujesz, albo uprawiamy seks. Robię to tylko dlatego, że potrzebuję księgi, by przedostawać się do świata żywych – mruknął Blitzo. – Tak więc przepraszam bardzo, że nie do końca pasuje mi bycie wykorzystywanym, kiedy ci to pasuje, nawet jeśli seks jest niezły.

Oczy Stolasa rozszerzyły się, a on sam poczuł ukłucie winy w okolicach serca. Wcześniej tego nie zauważył, ale pomijając tych kilka wyjątków, to w istocie opisywało ich relację. Blitzo przychodził, by oddać książkę, Stolas wykorzystywał ją do swoich celów, uprawiali seks, a rankiem chochlik znikał razem z grymuarem. Jasne, czasami zostawał na śniadanie i nawet kilka razy wpadł na obiad, ale to zależało od okoliczności.

– Rozumiem… – Stolas ułożył dłonie na ramionach Blitzo. – Przepraszam, jeśli poczułeś się w ten sposób. Nie chciałem cię zranić, Blitzo.

– Wiesz, tak naprawdę wcale mnie nie zraniłeś. No weź, nie jestem cipką – odparł chochlik, przewracając oczami. Nie zdołał zamaskować ruchu ogonem. – Po prostu chciałem wiedzieć, co, do cholery, między nami jest.

– Cóż, chciałbym się z tobą zaprzyjaźnić, o ile mi na to pozwolisz – odparł Stolas, uśmiechając się. – Mogę ci to udowodnić. Wpadnij w przyszłym tygodniu. Nie przynoś księgi. Obiecuję, że nie będziemy się kochać, jeśli nie będziesz miał ochoty.

– Czemu? Co będziemy robić? – zapytał Blitzo, unosząc brwi.

– Zobaczysz, Blitzy. – Stolas mrugnął porozumiewawczo. – Zobaczysz.

***

Tydzień później…

Stolasa cały tydzień chodził podekscytowany. Zaplanowanie, w jaki sposób spędzi czas z Blitzo, było proste, czego nie dało się powiedzieć o oczekiwaniu i niewiele brakowało, żeby stracił cierpliwość. Blitzo przybył zgodnie z planem i czekał przed pałacem, gdzie Reginald wskazał mu drogę i skłonił się przed odejściem.

– Przepraszam za spóźnienie – powiedział chochlik, ścierając krew z kurtki. – Dostałem twoją wiadomość w środku zlecenia. Grupa eleganckich studentek, które znęcały się nad inną dziewczyną tak bardzo, że doprowadziły ją do samobójstwa. Okazały się zaskakująco dobrymi wojowniczkami, kiedy na szali znalazło się ich życie.

– Mam nadzieję, że nie jesteś ranny?

– Nie, ale powinieneś zobaczyć Moxxiego. – Blitzo zachichotał. – Kretyn opuścił gardę i oberwał kijem bejsbolowym prosto w ptaszka. Rany, po czymś takim on i Millie nie mają co liczyć na potomstwo!

Kręcąc z rozbawieniem głową, Stolas nakazał Blitzo podążyć za sobą i oprowadził go wokół pałacu. Blitzo wodził wzrokiem na prawo i lewo, nie kryjąc znudzenia, póki nie dotarli na podwórko, gdzie jego szczęka aż opadła z zachwytu. Stolas szybko zrobił mu zdjęcie telefonem, kiedy oczy chochlika zamieniły się w gwiazdy na widok dwóch białych, czystej krwi arabskich koni, które w miejscu utrzymywała para lokai.

– Czy… czy to są… konie…? Żywe… arabskie konie?! Z Ziemi?! – zapytał radośnie Blitzo. Zaklaskał, przestępując z nogi na nogę niczym dziecko, które właśnie spotkało Świętego Mikołaja. Na swój sposób wyglądał przy tym uroczo.

– Tak, wypożyczyłem je na dzisiaj od znajomego. Obiecał mi przysługę i zdecydowałem się ją odebrać – wyjaśnił Stolas, podchodząc do jednego z koni, by móc go pogłaskać. – Są dobrze wyszkolone i niezwykle urodziwe, nie uważasz?

– Nigdy nie widziałem wspanialszych istot! – Podszedł do tego po lewej i zaczął się nad nim rozpływać. Pogłaskał go po grzywie i podrapał za uchem, wciąż szepcąc z podekscytowaniem. Jego oczy zalśniły, kiedy wyjął marchew i zaczął karmić nią konia. – Jakim cudem są w stanie przeżyć w Piekle?

– Mój znajomy nakłania swoich ziemskich wyznawców, by składali je w ofierze z myślą o nim – wyjaśnił Stolas. – Ich dusze powędrowały prosto do niego, a on z pomocą magii nadał im fizyczną formę. Dzięki temu mógł je trenować i przystosować do życia w Piekle, przynajmniej w tym mniej niebezpiecznym obszarze.

– Jak się nazywają? – dopytywał Blitzo, również zaczynając głaskać jedno ze zwierząt.

– Xander i Aragon – odparł Stolas, wspinając się na tego drugiego. – Masz ochotę na przejażdżkę?

– Jeszcze pytasz?! – Blitzo wskoczył na Xandera z w prawą, która zaskoczyła księcia. Sądził, że chochlik będzie potrzebował lekcji albo dwóch, a jednak zachowywał się tak, jakby już kiedyś zasiadał w siodle. – Naprzód!

Z krzykiem Blitzo kopnięciem zmusił Xandera do galopu w kierunku pobliskiego lasu. Nie tracąc czasu, Stolas dołączył do niego na grzbiecie Aragona i razem wpadli między drzewa.

***

Trzy godziny później…

Po kilku godzinach jazdy, kłusu i pozwalaniu koniom na bycie sobą, Stolas zadecydował o przerwie na obiad. Podczas gdy koniec skubały trawę, demon przywołał kosz piknikowy – pełen kanapek, frytek, wina i sałatek. Spokojnie przegryzając swoją kanapkę z salami i serem, Stolas z rozbawieniem obserwował jak Blitzo rozczesuje końskie grzywy.

Chochlik kolejny raz go zaskoczył. Jeździł konno dużo lepiej od Stolasa, a Xander wydawał się w pełni rozluźniony pod jego kontrolą. Kierowany ciekawością, książę podniósł się spod drzewa pod którym odpoczywał i zapytał:

– Gdzie nauczyłeś się tak dobrze obchodzić z końmi?

– Och, mieliśmy kilka w cyrku, w którym dorastałem – wyjaśnił Blitzo, podczas gdy koń polizał go po nosie. – Jakiś ty słodki.

– Zgaduję, że tamte konie pochodziły z Piekła? – zapytał Stolas.

– Taa, wyglądały jak szkielety i tak dalej – przyznał Blitzo, siadając pod drzewem. Sięgnął po sałatkę owocową i zaczął się nią bawić. Odezwał się dopiero po chwili. – Daleko im do bycia pięknymi istotami. Ale kiedy pierwszy raz zobaczyłem zdjęcie ziemskich koni, zakochałem się od pierwszego wejrzenia.

– Skąd to zauroczenie? Znaczy… Nie zrozum mnie źle, w końcu to majestatyczne stworzenie, ale dlaczego akurat konie? – zapytał Stolas, przekrzywiając głowę.

Blitzo przez chwilę milczał. Zamknął oczy, by móc się zastanowić. Kiedy je otworzył, Stolas dostrzegł w jego spojrzeniu coś, czego nigdy wcześniej u niego nie zaobserwował: tęsknotę.

– Sądzę, że to dlatego… że wydają się wolne. Zupełnie jakby nie skupiały się na niczym prócz otaczającego je świata. Biegają tam, gdzie mają ochotę. Jadają tam, gdzie się znajdują. Zawsze trzymają się razem, jak to stado. Nie porzucają siebie nawzajem i nie szukają kłopotów. Po prostu podróżują, podążając do miejsca, w którym będą szczęśliwe i zaznają spokoju. – Spojrzał na Stolasa i zapytał: – Czy kiedykolwiek miałeś ochotę zrzucić z siebie brzemię życia? Porzucić pracę, podatki i wszystko to, co przypomina nam o tym, jak przeklęci jesteśmy i tak dalej? Wyrzucić to przez okno, a potem uciec w dzicz? Nie liczyłoby się nic poza podróżowaniem, jedzeniem i byciem szczęśliwym u boku tych, którzy są ważni. Bez przejmowania się konfliktem między Niebem a Piekłem. Z daleka od tych, którzy cierpią tylko dlatego, że to Piekło. Nikt nie byłby oceniany przez swoje dochody albo klasę. Szczerze? Właśnie to mają konie i tego bym pragnął… Wszyscy powinniśmy do tego dążyć.

Blitzo z uśmiechem spojrzał w niebo.

– Chciałbym podążyć tam, gdzie chcę, robić to, czego zapragnę i być z tymi, którzy są dla mnie ważni. Naprawdę, najważniejszym powodem, dla którego założyłem I.M.P., była chęć zaczęcia czegoś, co nikomu innemu nie przyszłoby do głowy. Nie zrozum mnie źle, jestem dobry w zabijaniu i naprawdę to lubię, ale wiem również, co oznacza stracić wszystko, spaść na dno i nie mieć dość siły, by czerpać satysfakcję z zemsty. Wydaje mi się, że chciałem po prostu dać taką możliwość innym. Jasne, daleko im do bycia miłym, a mnie zdarzało się zabijać niewinnych, ale co mi pozostało? Urodziłem się w Piekle, a tu zbawienie nie jest możliwe. Niebo i Piekło postrzegają mnie jako niższej klasy zidiociałego chochlika, który nie zasłużył na nic więcej. Dlatego marzę, by być koniem i móc uciec gdzieś, gdzie mógłbym być sobą i zaznać wolności.

– … Blitzo – wykrztusił z podziwem Stolas. Czuł się poruszony samą myślą i coś się w nim zmieniło. Spuścił głowę, czując napływające do oczu łzy. Wtedy zrozumiał, że w tym chochliku było coś więcej, niż początkowo mu się wydawało. – Ja… trochę ci zazdroszczę.

– Ty? Jesteś bogaty, potężny i należysz do nielicznego grona demonów, które mają powiązania z Aniołami. Czego mógłbyś mi zazdrościć?

– Nie mam takiej swobody i energii jak ty – mruknął Stolas, wpatrując się w swoje szpony. – Całe życie byłem przygotowywany do pełnienia roli Księcia Piekieł. Nie miałem na to wpływu. Nie zrozum mnie źle, lubię to, co robię, ale chciałbym mieć więcej swobody. Czytać książki, popijać herbatę i móc zwiedzić te miejsca w Piekle i na Ziemi, których jeszcze nie widziałem. Znaleźć przyjaciół, którzy polubiliby mnie za to, kim jestem, a nie przez mój status społeczny. Udało ci się stworzyć jedną z najbardziej znanych i…

– Udało? – zapytał z uśmiechem Blitzo.

– … interesujących firm w Piekle – powiedział Stolas z uśmiechem, na co Blitzo mruknął coś pod nosem. – Wybacz, Blitzy, ale naprawdę musisz lepiej zarządzać swoimi pieniędzmi.

– Głupi Australijczycy – wymamrotał Blitzo, opierając się o drzewo. Ramieniem otarł się o Stolasa. – Ale w jednej kwestii się mylisz, Stolasie. – Spojrzał na sowiego demona z uśmiechem. – Już masz przyjaciela, który lubi cię za to, kim jesteś.

– Ty za to jesteś lepszą osobą niż sądzisz, Blitzo – powiedział Stolas, szczypiąc go w policzek.

– Ach, zamknij się – rzucił Blitzo. Przeciągnął się i ziewnął. – Zdrzemnę się przez chwilę. Cała ta jazda naprawdę mnie zmęczyła.

– Hmm, brzmi nieźle – powiedział Stolas, obejmując swojego Blitzy’ego ramionami.

Blitzo nie miał nic przeciwko, a chwilę później pochrapywał spokojnie w objęciach księcia. Uśmiechając się, Stolas zamknął oczy i zapadł w sen u boku najwygodniejszej poduszki, jaką znał.

***

Później…

Po przebudzeniu obaj zadecydowali, że pora wracać, zwłaszcza że nadszedł wieczór. Przed oddaniem lejców kamerdynerom, Blitzo po raz ostatni pogłaskał konie i ucałował je w nosy. Z westchnieniem otarł łzy.

– Są zbyt urocze.

– Tak jak i ty, Blitzy – rzucił z porozumiewawczym mrugnięciem Stolas. Chochlik się zarumienił. – Cóż, niestety nie zaplanowałem na dzisiaj niczego więcej. Stella prosiła, żebym zjadł kolację z nią i Octavią, więc obawiam się, że tutaj nasze drogi się rozchodzą. Cieszę się, że przyszedłeś i mogliśmy spędzić miło czas.

– Taa… – Blitzo potarł tył głowy. – Było miło.

– Do zobaczenia w takim razie – powiedział Stolas i odwrócił się, chcąc ruszyć w stronę domu, ale nie miał po temu okazji.

– Cz-czekaj! – zawołał Blitzo, dopadając do księcia. Zatrzymawszy się przed Stolasem, wymamrotał: – Ehm, cóż, jedno z naszych zleceń było całkiem nieźle płatne i tak sobie pomyślałem, by zorganizować firmowe wakacje na jednej z popularniejszych wysp na Ziemi. W najbliższą sobotę nikogo tam nie będzie. Mam wrażenie, że jestem ci coś winien za dzisiejszy dzień, więc może chciałbyś do nas dołączyć? Wiesz, Octavia i Loona się zaprzyjaźniły, więc byłoby miło, gdyby mogły się spotkać, tak?

Rumieniąc się, Stolas przełknął i przesunął dłonią po tyle swojej głowy.

– Ehm… Pewnie, ale jest coś, o czym powinieneś wiedzieć.

– Co takiego?

– Nie umiem pływać – wymamrotał Stolas.

Oczy Blitzo rozszerzyły się. Parsknął, a potem roześmiał się w głos, wprawiając księcia w jeszcze większe zakłopotanie.

– Serio?! Potężny, zdolny podróżować między światami książę nie potrafi pływać? Masz jakieś… Ile? Cztery tysiące lat? Naprawdę nigdy się nie uczyłeś?

– Widziałeś kiedyś pływającą sowę? Niezbyt urocze. Wciąż nie mogę uwierzyć, że nawet Octavia pływa lepiej ode mnie – mruknął, krzyżując ramiona.

– Cóż, myślę, że zajmiemy się tym na miejscu – oznajmił Blitzo, obejmując Stolasa w pasie. – Jestem świetnym nauczycielem pływania! Nauczyłem moją Loony wszystkiego, co sam wiem.

– Sam nie wiem…

– Postaraj się, a pomyślę nad wetknięciem ci mojego ogona w tyłek i może nawet pozwolę possać kutasa. – Blitzo wyszczerzył się w uśmiechu.

– ZGODA! – wykrzyczał Stolas, podniecony samą perspektywą. Jego tyłek aż o to prosił.

– Świetnie. Do zobaczenia! – powiedział Blitzo. Odwrócił się i zawahał. Stolas przekrzywił głowę, widząc jak chochlik wyraźnie się nad czymś zastanawia. – Ach, cholera… Czemu nie? – rzucił, wzruszając ramionami.

Chwyciwszy Stolasa za przód koszuli, Blitzo przyciągnął księcia do siebie i pocałował w usta. Odkąd zaczęli ze sobą sypiać, chochlik nigdy go nie całował. To była jedyna zasada, którą na samym początku narzucił. Stolas nie miał nic przeciwko, świadom, że sypialnie z księciem samo w sobie musiało stanowić wyzwanie, więc to był pierwszy raz, kiedy ich usta się dotykały.

Stolas czuł niewyobrażalną moc, która towarzyszyła mu przez długie lata życia i przekraczania barier rzeczywistości. Brał udział w rytuałach, przyzwaniach i wydarzeniach, które zmieniły go zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz.

Niczego jednak nie dało się porównać do pocałunku, którego właśnie doświadczał. Nigdy nie zawitał w Niebie – co najwyżej w Czyśćcu – ale to? Ta krótka chwila okazała się niczym Niebiańskie błogosławieństwo. Stolas nigdy nie doświadczył czegoś równie pięknego i uroczego.

Skończywszy pocałunek, Blitzo odwrócił się o sto osiemdziesiąt stopni i popędził do wyjścia, wymachując rękami w powietrzu.

– Do zobaczenia!

Powoli dotknąwszy ust, Stolas poczuł coś, co dotychczas było zarezerwowane dla jego matki, ojca i córki. Coś, czego nie wywołała w nim żadna istota, z którą zdarzyło mu się sypiać.

Miłość.

Ten jeden pocałunek uświadomił Stolasowi, że właśnie zakochał się w tym cholernym chochliku.

***

Obecnie

Stolas wiedział, że on i Blitzo nigdy nie mieli dostać tego, czego pragnęli. Chciał, żeby chochlik został jego partnerem, chłopakiem, może nawet mężem, gdyby wszystko ułożyło się zgodnie z planem. Ignorując fakt, że już niejako był żonaty – choć nie na długo – dobrze wiedział, że hierarchia Piekła nie zaakceptowałaby takiego związku. Nawet Lucyfer byłby za jego ukryciem.

Odkąd ich relacja nabrała tempa, Stolas w pełni zrozumiał pragnienie Blitzo, by stać się wolnym jak koń.

– Blitzo… Przepraszam… – wyszeptał. Musiał go znaleźć. Ocalić go. Nawet jeśli to oznaczało… zabicie matki jego własnej córki.

– Panie! – Reginald gwałtownie otworzył drzwi.

– Reginaldzie, powiedziałem, że…

– Stolas!

Sowiemu Księciu aż zaschło w gardle, a serce omal mu nie stanęło, kiedy jego żona – eskortowana przez strażników – ruszyła w jego stronę ze łzami w oczach.

– Musisz ich powstrzymać! – zawołała Stella. – Musisz ocalić Blitzo zanim będzie za późno!

_________________

*TMI – skrót od Too Much Information, czyli „za dużo informacji". W polskim slangu też funkcjonuje, więc zostawiam zgodnie z oryginałem. ;)

Dziesięć dni temu…

Zaraz po odzyskaniu świadomości, Blitzo zaczął zastanawiać się, ile tym razem wypił i czy znów skoczył nago w łazience Moxxiego. Jego współpracownik miał zabawną minę, kiedy tamtego dnia przyszedł wziąć poranny prysznic. Co prawda nie było już tak śmiesznie, kiedy w odwecie spróbował wrzucić mu toster do wanny, ale…

Pierwszym, co poczuł, okazały się owinięte wokół jego nadgarstków i kostek łańcuchy. Kiedy otworzył oczy, odkrył, że został przykuty do ściany jakiegoś wyglądającego na żywcem wyjętego ze średniowiecza lochu. Przez piętnaście minut szarpał się, próbując się uwolnić, zanim ostatecznie zdecydował się poddać.

– Świetnie, no i co teraz? – wymamrotał, próbując przypomnieć sobie, co się wydarzyło. – Dobra, więc skończyliśmy robotę. Moxxie zachowywał się jak cipka z powodu tych psów. Wyszedłem po szejka dla siebie i Loony. I… Hm, to wszystko.

Nie było niczego więcej – jedynie zmęczenie, a później pustka. Rozglądając się dookoła, Blitzo spróbował pojąć, co się stało, aż w końcu drzwi celi otworzyły się. Do środka wpadły trzy przypominające samurai demony, uzbrojone w ściskane w szponach katany. Były to gigantyczne czerwonookie stworzenia z łysymi głowami, kruczymi skrzydłami i ogonami, ale za to z ludzkimi szkarłatnymi twarzami. Ich szyje zdobiły różańce z małych czaszek, jednak najzabawniejsze w wyglądzie przybyszy okazały się długie czerwone nosy. Poważnie, Blitzo widział clownów z mniej głupimi twarzami.

Blitzo w pierwszej chwili pomyślał, że ma do czynienia ze strażnikami Stolasa, a zabawa w niewolę ma być sposobem na grę wstępną, ale natychmiast odrzucił taką możliwość. Znał księcia od ponad dwóch i pół roku, jednak tych gości widział po raz pierwszy. Nie przypominał też sobie, żeby strażnicy Stolasa nosili zbroje samurai, żywcem wyjęte z filmów wyreżyserowanych przez Kurosawę*.

Coś było nie tak. Blitzo musiał ustalić co, by jak najszybciej się stąd wydostać.

– Dobra, chłopaki, ogółem lubię takie zboczone gówno i tak dalej, ale wolę zaczynać randkę od drinka. Wiecie co? Puśćcie mnie, a zabiorę was do całkiem dobrego baru. Potem szybki czworokącik, ostry kac i nigdy więcej nie wrócimy do tematu. Co wy na to?

Żaden z kruczych samurai nie zareagował. Po prostu stali przed nim w całkowitej ciszy.

– Ehm, halo? Przystojny, zakuty w łańcuchy chochlik do was mówi. Jesteście jednocześnie brzydcy i głusi? – odezwał się ponownie Blitzo. Uśmiechnął się, kiedy znów odpowiedziała mu cisza. – Cóż, skoro wolicie słuchać jak gadam aż do utraty tchu, chętnie to zrobię! Więc był taki jeden raz, kiedy znalazłem się na autostradzie…

***

Dwie godziny później…

– … i właśnie dlatego nigdy nie należy próbować robić tostów z sukubami w restauracji! Zwłaszcza takimi, które spuszczają się jak wodospad, gdy tylko poczują zapach grillowanej mozzarelli! – Jego uśmiech przygasł, a między brwiami pojawiła się zmarszczka, kiedy zauważył, że trójka samurai nawet nie drgnęła. – Jezu, nawet Moxxiego udało mi się tym rozbawić. Czuję się, jakbym gadał do cholernych posągów.

Drzwi ponownie się otworzyły, a kruczy wojownicy w końcu poruszyli się i wyszli jeden za drugim. W zamian pojawiła się para sowich demonów, których Blitzo nie rozpoznał. Jeden miał czarne upierzenie i niebieski pióropusz, zaś drugi ciemnobrązowe pióra z czarnymi końcówkami. Obaj mieli na sobie białe koszulki i jeansy. Blitzo zauważył, że byli napakowani. Nie żeby uważał, że to atrakcyjne. Za dużo mięśni. Wolał swojego sowiego demona – szczuplejszego i łagodniejszego.

– Cóż, mam nadzieję, że wy, durne sukinsyny, będziecie bardziej rozmowni niż tych trzech milczących gnojków z wcześniej – powiedział i miał dodać coś jeszcze, ale demon o brązowym upierzeniu uderzył go w twarz. Blitzo potrząsnął głową; czuł wypływającą z ust ślinę. – Auć! A to kurwa za co?!

– Gdzie jest księga? – zapytał ten o czarnych piórach. Miał wschodnioeuropejski akcent.

– Jaka księga?! – obruszył się, ale wtedy znów oberwał w twarz. – Kurwa! Chyba ukruszyłem zęba.

– Gdzie jest księga? – ponowił pytanie ten o brązowym upierzeniu, przestępując naprzód.

– W twojej dupie! – odparował Blitzo zanim poczuł kolejne uderzenie w twarz, a później prosto w brzuch. Brązowy chwycił go za gardło i z siłą cisnął o ścianę. – K-kurwa!

– Gdzie jest księga, której używasz, by podróżować do świata ludzi? – zapytał ten o czarnych piórach.

Skąd, do chuja, się o tym dowiedzieli?! Tylko kilka demonów wiedziało. Blitzo był pewien, że żaden z nich nie wynająłby tych osłów, żeby skrzywdzić go z tego powodu. Dopiero teraz zaczęła docierać do niego powaga sytuacji i to wystarczyło, by jego serce zaczęło bić szybciej.

– Nie wiem, o czym mówicie! Przedostajemy się do świata ludzi z pomocą rytuału, który znalazłem! Ale jeśli potrzebujecie książki, to słyszałem, że Biblia może was zbawić!

Kolejne ciosy. Powtarzały się za każdym razem, kiedy zaprzeczył. Już wcześniej zdarzało mu się być bitym – skutek uboczny zawodu, który wybrał – jednak nigdy nie trwało to tak długo. Nie powstrzymywali się, uderzając w każde dostępne miejsce – od rogów po jądra. Używali pięści, stóp, szponów i nie tylko.

Kiedy w końcu przestali, Blitzo nie czuł niczego poza odrętwieniem. Ciało ledwo reagowało na ruch. Powoli uniósł głowę i wysilił się na słaby, krwawy uśmiech.

– Już… koniec? Ja… dopiero… zaczynałem…

A potem zamknął oczy i zemdlał.

***

Osiem dni temu…

Dźwięk pięści uderzających o żywe mięso niósł się echem po lochu. Blitzo kląłby na czym świat stoi, ale wczoraj uszkodzili mu zęby i usta tak, że aż pluł krwią. Jego prawe oko było sine i spuchnięte, przez co ledwo widział, poza tym mógł się założyć, że miał złamany nos. Jakby tego było mało, czuł w piersi ból, przez który oddychanie stało się udręką.

Upierzony na czarno demon, którego w myślał nazywał Bob, podczas gdy drugiego nazywał Steve, uderzył kolanem w miednicę Blitzo, sprawiając, że chochlik zaczął się krztusić. Chwytając powietrze, zakaszlał kilkukrotnie i wypluł kolejną porcję krwi. Przez ostatnie dwa dni zdążyła się zebrać z tego spora kałuża.

Zawsze było tak samo: bili go, żądali odpowiedzi, on kazał im się pierdolić, więc znęcali się bardziej, na obiad dostawał brudne, zgniłe pomyje i wodę, po których następowało kilka kolejnych godzin cierpienia. Nawet Blitzo był zaskoczony, że wytrzymał tak długo i nie błagał o litość.

– No dalej… chłopaki… Myślę, że… moje nerki potrzebują… j-jeszcze trochę… – rzucił zaczepnie, odsłaniając brakujące zęby w krwawym uśmiechu. – Chyba że wolicie… possać mojego chuja… zamiast w niego uderzać… Tak tylko wspomnę, że jest taki… jeden sowi demon, który nie będzie zadowolony, kiedy dowie się, co zrobiliście.

Demony spojrzały na siebie, po czym splunęły mu w twarz i zostawiły go w spokoju. Jeden z nich pstryknął palcem, a łańcuchy szybko opadły, pozwalając Blitzo paść twarzą do ziemi. Próbował wstać, ale bolała go każda część ciała i po kilku sekundach upadł. Przeklinając, chochlik podniósł wzrok i zobaczył przed sobą zamknięte drzwi oraz unoszącą się nad nimi pieczęć.

– Świetnie… magia… – Zaklął, powoli opierając się o ścianę. – No i chuj…

Szybko sprawdził ubranie, żeby zobaczyć, czy ma przy sobie sprzęt, ale nie znalazł niczego. Nie było nawet konika-zabawki.

– Lepiej żeby te dranie nie skrzywdziły pana Iskierki – mruknął, zamykając oczy.

Musiał skupić się na tym co tu i teraz. To nie był pierwszy raz, kiedy wpadł w kłopoty, ale sytuacja prezentowała się gorzej niż zwykle.

Blitzo nie miał pojęcia gdzie jest, kim są te dupki, dla kogo pracują ani jak dowiedzieli się o księdze Stolasa. Na początku pomyślał o demonach, które nakopały mu do tyłka – o tym, że nie wyglądali jak typowe szumowiny z Miasta Chochlików. Z początku nie rozpoznał tych wyglądających jak kruki, ale potem to do niego dotarło: tengu. Należeli do Yokai – demonów wschodniego pochodzenia – które zwykle trzymały się razem i pochodziły z prowincji zwanej Naraka. Z tego co pamiętał, tengu słynęły z honoru i służyli temu, kto w ich oczach był temu godny –  zwykle potężnemu rodowi lub rodzinie. Każde polecenie wykonywali bez wahania, poza tym byli utalentowanymi wojownikami. Oznaczało to, że ci, którzy najęli tych gości, musieli być bogaci i potężni.

Sowie demony naturalnie należały do Goecji, ale nie wyglądało na to, żeby to oni stali za porwaniem. Blitzo z doświadczenia wiedział, że bogacze nigdy nie brudzili sobie rąk. Od tego mieli pomocników.

Oczywiście schwytali go, żeby dostać Grymuar Światów. Nie miał pojęcia z jakiego powodu, ale biorąc pod uwagę, jak potężna była księga, mogło chodzić o cokolwiek. Odkąd Stolas wyjaśnił mu potęgę tej rzeczy, Blitzo szybko znalazł bezpieczną kryjówkę, do której dostęp mieli wyłącznie on oraz Loona. Tyle że nadal nie zamierzał im tego zdradzać. Nie tylko dlatego, że dobrze wiedział, że zabiją go, gdy tylko powie im to, co chcieli usłyszeć, ale przez wzgląd na ryzyko.

Gdyby na jaw wyszło, że zwykły chochlik – nieważne jak wyjątkowy – używał powierzonego Stolasowi Grymuaru, wszyscy mieliby przesrane. Nie tylko on i jego córka, ale również Millie i Moxxie. Nie wspominając o samym Stolasie i jego rodzinie. Nie chciał tego przyznać, ale odkąd zawarli swój mały układ, naprawdę zaczął postrzegać księcia jako bliskiego przyjaciela. Jasne, najpierw chodziło tylko o seks, żeby mógł zatrzymać książkę, ale powoli coś zaczęło się między nimi formować. Nie wiedział, co łączy ich teraz, ale obaj wyświadczali sobie przysługi i zaczęli spotykać się częściej niż raz w miesiącu. Poza tym jego córka i Octavia zostały najlepszymi przyjaciółkami, czego Loony naprawdę potrzebowała po tym, co zrobiły jej te dupki.

Nie, nie mógł wpakować Stolasa i jego rodziny w kłopoty.

– Cholera, mam nadzieję, że już się zorientowali, że mnie nie ma i zaczęli szukać – mruknął, zamykając oczy. Może po drzemce zebranie myśli miało być prostsze.

Sen był mu dany tylko na chwilę. Drzwi otworzyły się z hukiem, a Blitzo dostrzegł Boba i Steve’a z rurkami ściskanymi w szponach. Miał to skomentować, gdy zorientował się, że pręty pulsują od prądu.

– Ach, cholera…

***

Pięć dni temu…

Krzyczał tak długo, aż Bob opuścił swoją magiczną różdżkę. Dysząc się i robiąc wszystko, by się nie popłakać, spróbował pochwycić tyle powietrza, ile to możliwe, jednak swąd własnego przypalonego ciała – w środku i na zewnątrz – przyprawił go o mdłości.

Spojrzenie Blitzo skrzyżowało się ze wzrokiem upierzonego na biało, odzianego w szatę sowiego demona, który tak po prostu mu się przyglądał. Po tym jak pierwszym raz doświadczył co oznacza bycie teksańskim pieczonym mostkiem z grilla, Bob i Stevie przyprowadzili sowią panienkę, którą ochrzcił imieniem „Kurwa” przez pełne pogardy spojrzenie, które mu rzuciła zanim uzdrowiła go z pomocą magii. Słyszał jak wspomniała, że czuje się skalana przez konieczność dotykania brudnego, obrzydliwego chochlika, więc takie imię w pełni do niej pasowało.

Tym razem Kurwa się nie ruszyła, co znaczyło, że pora na leczenie jeszcze nie nadeszła. To wyglądało, jakby starali się utrzymać go przy życiu tak długo, jak tylko to możliwe, przy jednoczesnym unikaniu nadmiernego wysiłku przy pomaganiu mu.

Steve chwycił Blitzo za szyję i uniósł jego głowę. Ze swojej pozycji chochlik widział wyłącznie prawe oko pohukującej na niego demonicznej sowy.

– Słuchaj, ty draniu. To się skończy, kiedy przestaniesz być upartą kupą gówna i w końcu powiesz nam, gdzie jest księga!

– W porządku. – Blitzo wziął głęboki oddech. – Powiem wam.

Steve puścił go. Jego brwi powędrowały ku górze.

– Gadaj.

– Po… pożyczam ją jednemu gościowi… Ma ją, póki nie jest mi potrzebna – mruknął Blitzo, po czym splunął krwią.

– Jak się nazywa?

– Kris. Ma na imię Kris… Jest starszym gościem z siwą brodą i tak dalej. – Blitzo zachichotał, po czym uniósł głowę i wysilił się na blady uśmiech. Poczuł ból w napuchniętych ustach, ale zignorował go. – Jest bardzo… bardzo gruby… przez wszystkie te ciasteczka… I nosi wielki… czerwony… kostium.

Dwa sowie demony spojrzały po sobie, zanim powoli obejrzały się na chichoczącego Blitzo.

– Łapiecie? Kris… Kris Kringle**?! Święty Mikołaj?!

Odpowiedzią okazał się wymierzony prosto w jego czaszkę łom.

***

Trzy dni temu…

O cholera.

Czy wciąż żył?

Musiał, a świadczył o tym najgorszy możliwy ból głowy, którego doświadczał wraz z całym inwentarzem. Blitzo powoli otworzył oczy tylko po to, żeby przekonać się, że nawet to bolało. Naprawdę sądził, że umiera przez tę krótką chwilę przytomności, zanim wszystko pochłonęła czerń. Jak, do kurwy nędzy, przetrwał cios łomem w głowę, jeśli nie za sprawą cholernego cudu?

Mimo bólu zdołał otworzyć oczy i przekonać się, że leży na łóżku, a na twarzy ma maskę tlenową. Dookoła ustawiono sprzęt medyczny; do ciała podpięto kroplówkę i urządzenie do pomiaru tętna. Samo miejsce okazało się dość luksusowe i skojarzyło się Blitzo ze Skrzydłem Szpitalnym w domu Stolasa.

Kiedy otrząsnął się na tyle, by zwrócić uwagę na podsuwane przez zmysły bodźce, odkrył, że nie jest sam. W pokoju rozbrzmiewał wysoki, zdradzający wschodnioeuropejski akcent głos.

– Przepraszam! Odpowiednio ich ukarzę zanim wrócą do roboty!

W odpowiedzi przemówił głos tak głęboki i potężny, że Blitzo przeszedł dreszcz. Czuł, że należał do najpotężniejszej osoby w pokoju – takiej, z którą nie chciało się pierdolić.

– Zajmujecie się nim już ponad tydzień, ale nie widzę rezultatów. Jego współpracownicy go szukają i już zaczęli się martwić. To tylko kwestia czasu, aż wciągną w to Księcia Stolasa i zrozumieją, że chodzi o porwanie – oznajmił głos. –  Jeśli nie może dać nam księgi, musimy sprowadzić ją inaczej. Użyj go jako karty przetargowej w zamian za Grymuar. Ale najpierw musimy osłabić jego determinację. Złamać go psychicznie i fizycznie.

Kurwa. Planowali zażądać okupu. Blitzo nie chciał się do tego przyznać, ale powoli zbliżał się do granic wytrzymałości. Nie chodziło tylko o tortury, głód, pragnienie i brak snu. Była jeszcze samotność. Każdego dnia zasypiał na lodowatej posadzce, zmęczony, głodny i zraniony, bez Loony u swojego boku. Albo chociaż Moxxiego i Millie, zachowujących się jak rozkoszne, zakochane szczeniaki. Szlag, nawet telefon od Stolasa okazałby się muzyką dla uszu.

Pragnął znaleźć się w domu. Musiał tam wrócić.

– Wciąż nie rozumiem, co ty i matka planujecie zrobić. Ani ona, ani moja siostra nie powiedziały mi, co się tutaj dzieje. Zwłaszcza ona. Nie sądzę, żeby o tym wiedziała i popierała te działania – rozbrzmiał sukowato brzmiący głos. – Ale chcę wiedzieć. W jaki sposób zamierasz unicestwić połowę populacji Piekła z pomocą księgi?!

… co?

Nie, poważnie… Że co?!

CO ONI, DO CHUJA PANA, PLANOWALI ZROBIĆ?!

Po raz pierwszy od dawna Blitzo nie miał pojęcia, co powiedzieć albo zrobić. Samo stwierdzenie brzmiało niedorzecznie, a jednak słyszał je wyraźnie. Unicestwić połowę populacji Piekła?! Nawet Aniołowie nie dokonali tego w czasie Dni Oczyszczenia! Nawet Bóg czy Lucyfer nie dopuścili do podobnego zajścia. Blitzo za to właśnie siedział i słuchał jak dwa potężne byty dyskutują o unicestwieniu bilionów istnień.

– Grymuar Światów zawiera sporo potężnych zaklęć i rytuałów, ale jedno z nich jest wyjątkowo niebezpieczne i śmiertelne. Nazywa się Wymiarem Całkowitego Zniszczenia. Może stworzyć portal tak mały jak łeb od szpilki albo potężny jak kontynent, który niczym czarna dziura pochłonie wszystko, co znajdzie się w jego zasięgu. Gdy tylko zaklęcie wygaśnie, wszystko to, co znalazło się w środku, zostanie permanentnie unicestwione. Nawet dusze obrócą się w nicość. – Sama myśl sprawiła, że Blitzo prawie narobił w spodnie. – Wyobraź sobie całe miasta urodzonych tu demonów i grzeszników, gnijących niczym brud, którym przecież są. Miasto Chochlików, Kolonia Kanibali, Kurwisko, Nowe Detroit, Dis***, wszystkie tereny zajęte przez piekielne ogary. Miejsca, w których bytują chochliki, gobliny, nietoperze, nisko urodzone ogary, porażki, demonoidy, diabły i grzesznicy, wszyscy marnujący czas na bycie kurwami, złodziejami, żebrakami i przestępcami. Rozmnażają się jak szczury i są powodem przeludnienia Piekła. Co by było, gdyby wszyscy zostali wymordowani? Odeszli? Piekło nie tylko stałoby się lepsze, ale też puste – bez tych wszystkich szumowin. A jeśli populacja zostanie wyeliminowana do poziomu, który zaakceptuje Niebo…

– … Dni Oczyszczenia się skończą… będziemy… bohaterami! – W sukowatym głosie pobrzmiewał entuzjazm. – To, co robimy… jest z korzyścią dla Piekła!

Korzyścią? Poprzez ludobójstwo? Miał oglądać, jak cała jego populacja znika bez jakiegokolwiek śladu? Zobaczyć jak Loona, jego córka, kończy swoje istnienie, nim w ogóle zdążyła zaznać życia? Bez znalezienia własnego szczęścia? Pozwolić by Millie i Moxxie – najbliżsi przyjaciele, jakich dano mu w tym świecie – zostali unicestwieni tylko dlatego, że się narodzili? Zwłaszcza ze świadomością, że ta dwójka nade wszystko pragnęła stworzyć rodzinę? Blitzo był egoistycznym dupkiem, nigdy tego nie ukrywał, ale nie uważał się za pozbawionego serca potwora, obojętnego na los tych, których miał wokół siebie.

Loona była jego córką i skarbem, który pokochał od pierwszego wejrzenia. Kimś, kto uratował go przed nim samym, kiedy najbardziej tego potrzebował. Spaliłby cały świat, gdyby tylko w ten sposób mógł ją ocalić i uszczęśliwić – niezależnie od konsekwencji.

Moxxie mimo wszystko pozostawał dla Blitzo najbliższym przyjacielem. Choć igrał z jego nerwami i na każdym kroku stroił sobie żarty, gdzieś w głębi szanował zasady moralne, którymi kierował się chochlik. No i ufał mu, nawet jeśli zwykle tego nie okazywał.

Millie była mu wierna, bo wyciągnął ją z dołka. Dał jej powód do życia, a przy okazji doprowadził do tego, że znalazła miłość życia. Nigdy nie przestała wierzyć w Blitzo, a świadomość, że ktoś pokładał w nim taką nadzieję, sprawiała, że robiło mu się cieplej na sercu.

Byli dla niego kimś więcej niż tylko współpracownikami. Tworzyli rodzinę.

Zawsze należy walczyć o rodzinę.

Nie, nie mógł pozwolić, by te chore, pokręcone skurwysyny dorwały księgę.

– Więc nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli osobiście zajmę się naszym przyjacielem? Zwłaszcza że jest przytomny?

Oczy Blitzo rozszerzyły się. Zaklął, ale zanim zdążył cokolwiek zrobić, poczuł, że robi się bardzo senny i ponownie zamknął oczy.

_________________

*Akira Kurosawa – japoński reżyser, scenarzysta i producent filmowy.
**Kris Kringle – jeden ze sposobów na określenie Świętego Mikołaja.
***Dis – miasto w „Nie boskiej komedii” Dantego, obejmujące od szóstego do dziewiątego kręgu piekielnego.